ə smaylik, hələlik.-Yusifin gəldiyini görən Əli durub oradan aralanmaq istədi.
-Hara gedirsən? Mən hələ səndən muştuluq alacam.-gözlənilmədən Yusif kinayə və kədər ifadə edən səs tonu ilə onun arxasınca səsləndi.
-Başa düşmədim.-Əli arxaya dönüb təəccüblə bir İsmayıla, bir də ona baxdı.
-Başa düşməli nə var ki? Muştuluğunu ver, ahın tutdu məni. O mənə inannmır, o məni həyatından sildi.
Sonuncu cümləni deyərkən Yusifin üzündəki çarəsizlik ifadəsi Əlinin də qəlbini göynətdi, amma bu artıq onun qəlbində qol-budaq atmış nifrət ağacının yanından yel də olub əsə bilmədi.
-Öz günahlarını mənim boynuma yıxma. Get işinlə məşğul ol.-Əli bayaqkı laqeydliklə dilləndi və dönüb getmək istədi.
-Hara qaçırsan?-Yusif bu dəfə amiranə tərzdə səsini qaldırdı.-Nə vaxta qədər qaçacqsan?
-Nə istəyirsən?-Əli dişini-damağına sıxıb yenidən geri döndü.-Əcəl girləyib səni?
-Hə, sən ki bunu çoxdan istəyirsən,-deyə Yusif ona yaxınlaşdı,-vur öldür də məni.
-Keç, cəhənnəm ol, o yana!-Əli onu geri itələdi.-Beynimi xarab eləmə.
-Nədir, qorxursan yoxsa? Qorxma e, pis adama heç nə olmur. Bilirəm ki, qabağınızda günahkaram. Sən də, o da...elə baxırsınız ki, öldürməkdən betər eləyirsiniz.-Əlinin qolunu özü bərabərliyində qaldırıb-Vur!-dedi.-Qabağından qaçan kişi deyil!
-Yusif, sən lap ağ elədin.-bayaqdan maraqla bu səhnəni izləyən İsmayıl dözməyərək Yusifi yana çəkmək istədi.-Gəl, keç bu tərəfə.
-Çəkil,-Yusif onu yana itələdi,-sən qarışma smayl. Bu məsələ ikimizə aiddir.-sonra yenidən üzünü Əliyə tutdu.-Kişi deyilsən ə?-deyə qışqırdı.
Əli gözlərini yumub dişlərini bir-birinə sıxa-sıxa dərindən nəfəs aldı. Bu dəfə şeytan ona güc gəldi. Yumruğunu düyünləyib anidən Yusifin çənəsinin altından tutarlı bir yumruq atdı. Zərbə çox güclü idi və Yusif müvazinətini itirib yerə yıxıldı. Elə ilk zərbədən də peşman oldu. Çünki ilk yumruq onun gözlədiyindən də möhkəm olmuşdu. Əliyə isə sanki güc gəlmişdi. Ürəyi bir yumruqla soyumadı. Yusifi yaxasından tutaraq qaldırdı və ikinci yumruğu da atdı.
-Əclaf,