u halını görüb təlaşlandı. İsmayılın yoldakı təkidinə əsasən onlar Yusifin guya başqa oğlanlarla dalaşdığını və döyüldüyünü dedilər. Məleykə xala onun yaralarını təmizləyib yara bantı qoyduqdan sonra Əli ilə İsmayıl yenidən onu sürüyə-sürüyə öz evlərinə apardılar. Elə Nuridə xala da oğlunu bu vəziyyətdə görün təlaşlandı və dalaşdığı üçün bərk danladı.Növbəti həftənin ilk günü. Digər günlərə nisbətən bu gün hava biraz sərin və küləkli idi. Gecəni səhərə qədər Yusifin damdan düşmə sevgi etirafını xatırlayıb ağlayan, bununla da yuxusuz qalan Sevinc yorğun və fikirli haldan blokdan çıxıb yola düzəldi. Binanın tininə çatanda Yusifi görüb duruxdu, geri qayıdıb binanın qarşısından olan digər yolla getməyə başladı. Tez-tez də qaçaraq baxışlarla arxaya baxır, Yusifin gəlib-gəlmədiyini dəqiqləşdirirdi. Yusif görünmürdü. Lakin yolun başına çatıb döngəni dönmüşdü ki, onu qolundan tutub kənara çəkən Yusifi görcək nə edəcəyini bilmədi.
-Nə istəyirsən?-deyə özündən ixtiyarsız qışqırdı.
-Danışmaq.
-Mən səninlə danışmaq istəmirəm!-deyə Sevinc qolunu yana dartdı.
-Sən danışmayacaqsan, sadəcə qulaq asacaqsan.
-Qulaq asmaq da istəmirəm.
-Niyə çətinləşdirirsən? Səndən nə istəyirəm ki? Sadəcə icazə ver, sənə ürəyimdəkiləri başa sala bilim. Sən mənim üçün nə Aynur deyilsən, nə də Gülər. Mən onların heç birini sevməmişəm. Ceyranı da sevmirdim. Züleyxadan heç danışma. Mənim səni fırladıb atmaq kimi fikrim də yoxdur. Çünki mən sənə bunu eləyə bilmərəm, mən gözümü açandan səni tanımışam. Sən mənim bir parçamsan, keçmişimsən. Mən səni necə incidə bilərəm axı?
-Maşallah, illər öz sözünü deyibmiş,-Sevinc kinayə ilə gülümsəyir, ağzını büzürdü,-ildə bir qıza eşq elan eləyə-eləyə əməlli-başlı şairləşmisən ki. Sənin bir sözün var idi e, “ağıllı qızlar ağıllı oğlanların qabağına çıxır.” İndi mənə maraqlıdır, mən ağlımı itirmişəm, ya sən ağıllanmısan?
Yusif məyus halda Sevincin kinayə dolu gözlərinə baxdı.
-Sevinc, niyə inanmaq istəmirsən? Məgər mən ürəkdən sevə bilmərəm?
-Niyə inanmıram?