Çünki səni tanıyıram. Sən də mənim keçmişimsən, ən yaxın dostumsan, daha doğrusu idin. Mən səni ta uşaqlaıqdan tanıyıram, Yusif. Yadındadır, həftədə bir top partladırdın. Bir həftə oynadırdın, sonra təzəsini istəyirəm deyib topu bıçaqla kəsirdin. Sən Allahın bir topunu belə on gün oynatmırdın. Məktəbdə göz-qaş eləmədiyin qız yox idi. Elə bilmə ki, xəbərim yox idi, sənə düzəltdiyim qızlarla danışdığın aralar hələ başqalarına da göz-qaş atırdın. Mən sənin kimi birinə necə inanım axı? Utanmadan, qabağıma keçib hələ bir səni sevirəm də deyirsən?!
Qulaqlarına qədər qızaran Yusif gözlərini yerə dikmişdi. Bu sözlər dünənkindən də ağır idi. Sevinc haqlı idi. Onun dilindən özü haqqında eşitdikcə Yusif belə özündən diksinmişdi.
Onlar arasındakı soyuqluq elə ilk dərsdən hamının diqqətini çəkmişdi. Belə ki, hər iksinin dalğınlığı və qaşqabaqlı simaları, bir-birilərindən aralı oturmaları heç kimin gözündən yayınmamışdı.
Tənəfüüs. Yusif çöl pəncərənin artırmasına söykənib uzaqlara baxırdı. Elə fikri də uzaqlarda idi. Dostluqlarının başladığı ilk gündə. On üç il əvvəldə.
“Beləcə sərin may günlərindən biri idi. Balaca Sevinc blokun qabağındakı meydançada o vaxtkı qızların ən sevimli oyuncağı olan “Nabor”adlanan yemək dəstlərini daşın üstünə düzüb evcik-evcik oynayır, anası isə beş-on addım aralıdakı oturacaqda qonşu qadınlarla söhbət edirdi. Həmişəki kimi həyətin digər oğlanları ilə dalaşıb üstəgəl anası tərəfindən döyülən balaca Yusif isə anasının yanında oturacaqda oturub burnunu çəkə-çəkə və ayağını oturacaqdan yelləyə-yelləyə Sevincə baxırdı. Bir xeyli ona izlədikdən sonra başını döndərib anasına baxdı. Bu vaxt Nuridə xalanın başı qonşu qadınlarla söhbətə qarışmışdı. Yusif bir gözü anasına baxa-baxa oturacaqdan düşüb Sevincin yanına gəldi.
-Oynamaq olay?-deyə çəkinə-çəkinə Sevincdən soruşdu.
-Omaz!-deyə balaca Sevinc qaşlarını çataraq üzünü turşutdu.-Sən pis uşaqsan. Hamını ağladıysan.
-Deyiləəm. Vallah sənin saçını datmayacam. Oynayaq da nonay?
Bir oyuncaqlarına,