, bir də Yusifə baxan Sevinc:
-Yaxşı, dəl,-deyə gülümsəyərək əli ilə onu səslədi.
-Nə oynayısan? Dava-dava?-Yusif maraqla onun oyuncaqlarına baxdı.
-Yoox, dava-dava yox, evcik-evcik. Mən ana olum, sən də ata. Al bu qabı,-deyə balaca Sevinc daşın üstündəki bənövşəyi rəngli kasaya oxşar kiçik qabı ona uzatdı,-det düyü dəti, mən də yemək bişilim.
-Düyü?-qabı əlinə alan balaca Yusif üzünü turşudaraq ona baxdı.
-Hə də, de odakı qumlar düyüdür, onlardan dətir.
Balaca Yusif qabı alıb qumluğa tərəf getdi. Əli ilə qumları o tərəf-bu tərəfə dağıdıb ovcuna yığaraq qaba tökməyə başladı. Birdən qışqıraraq ağlamağa başladı. Qumun içindəki şüşə qırıntısı barmağını kəsmişdi. Onun səsinə bayaqdan söhbət eləyən qonşular ayaqlandılar. Nuridə xala yenə də oğlunun dinc dayanmadığını düşünüb onu danlamağa, hətta vurmağa da başladı. Sonra isə yod və pambıq gətirmək üçün cəld yuxarı qaçdı. Bu arada barmağının birini şüşə qırıntısı ilə cızan Sevinc qız kimi hay-küy salan Yusifə yaxınlaşdı.
-Ağlama,-deyə əvvəlcə mehribanıqla əlini onun qoluna sürtdü, sonra kəsdiyi barmağını göstərib,-bax, mənim də bamaxım uf olub, mən heç ağlamılam ki.-dedi. Yusif sakitləşib hıçqıra-hıçqıra onun barmağına baxdı. Sevinc isə kəsdiyi barmağını onun barmağına yaxınlaşdırdı-Gəl, qan qadası olaq.
-O nədir?
-De tinoda dölmüşdüm. Qan qadası (qan qardaşı) oluyla, sonra heç dalaşmıyla. Həmişə bir-birilərinə tömək ediylə.
-Dost oluyla?
-Hə, dəl biz də dost olaq.
-Yaxşı.-deyib Yusif barmağını onun barmağına yapışdırdı.”
Bunları xatırlayan Yusif köks ötürdü. Öz-özünə:
-Eh Sevinc, kaş o günlər heç bitməyəydi, kaş elə uşaq qalaydıq.-dedi.
Bu vaxt çiyninə bir əlin toxunduğunu hiss eləyib arxaya çevrildi. Mehdi idi:
-Nə olub ə? Nə yaman fikirlisən?
-Heç nə.-deyə Yusif üzünü turşutdu.
-Kim bəzəyib səni belə?-Mehdi əli ilə onun çənəsindən tutub üzünə baxdı.
-Dünən axşam dalaşmışıq.
-Mışıq? Kiminlə?
Yusif bir anlıq özünü itirdi. Əliyə döyüldüyünü deyə bilməzdi.
-Başqa oğlanlarla. Sonra İsmayıl zad