gəldi.
-Zad? Başqa kim var idi ki?
-Əşi, sənə açot verəcəm?-deyə günün hirsini onun Mehdinin üstünə tökən Yusif dəhliz boyu getməyə başladı.
-Heç demə! Sənin minnətin olsun ki mən səndən nəsə soruşuram!-Mehdi də onun arxasınca qışqırdı.

Yusiflə Sevinc arasındakı soyuqluq Züleyxanın əhvalına da öz mənfi təsirini göstərmişdi. Səbəb hər nə olursa olsun Yusifin küskün və əsəbi siması Züleyxanı incitməyə bilməzdi. Digər tərəfdən də Sevilin birinci dərsdə olmaması onu lap darıxdırırdı. Əlləri qoynunda dəhlizdə o baş-bu başa gedib gəlir, tez-tez də pilləkənə boylanırdı. Növbəti dəfə baxanda aşağıdan ayaq səslərini eşidib pilləkənə tərəf getdi. Sevil idi. Onu gördüyünə sevinsə də dərhal da onun ağlayan görcək duruxub qaşlarını çatdı.
-Caan, nə olub sənə? Niyə ağlayırsan?
-Zülü, gələn ayın on dördü toyumdur.-deyə Sevil ağlaya-ğalaya onun boynuna atıldı.-Ölüm günümdür, Zülü.
Hər şey aydın idi. Bir qız əgər toy xəbərini belə ağlaya-ağlaya verirsə, bu onun üçün ölümə bərabər sayılırdı. Başqa birini sevə-sevə sevmədiyi biri ilə ailə qurmaq, bir qız üçün ölüm kimi bir şey idi.
-Canım, ağlama, özünə gəl-Züleyxa onu sakitləşdirməyə çalışırdı.-Bəlkə belə daha yaxşıdır? Bəlkə Xəlil elə də pis adam deyil?
-Zarafat eləyirsən, Zülü?-Sevil ondan aralanıb hıçqıra-hıçqıra-Onun necə biri olduğunu məndən yaxşı biləcəksən?-dedi.
-Yaxşı caan, mən elə demək istəmədim. Ağlama.
-Zülü, ölmək istəyirəm, ölmək istəyirəm.-deyə Sevil yenidən ağlaya-ağlaya onun boynuna sarıldı.
-Yox, günahdır, belə demə. Ölümdən danışma.
Züleyxa onun üz-gözünü silərək, sakitləşdirə-sakitləşdirə sinfə gətirdi. Sinifdə isə rəfiqələri Sevincin başına yığışmış, ondan dünən olanları bir də ətraflı xəbər alırdılar. Elə bu vaxt zəng ikinci dərs üçün içəri vuruldu və zənglə birlikdə Xatirə müəllimə də qapıda göründü. Həmişəkindən fərqli olaraq o bu gün daha baxımlı görünürdü. Buruq-buruq saçları, sürməli və gülümsəyən gözləri, lalətək qızarmış allıqlı yanaqları onu olduğundan daha gözəl göstərirdi. Onu belə