ə görcək hamı bir-birinə dəydi. Əli özündən ixtiyarsız Kərəmə baxdı. Bu vaxt pəncərənin qabağında donub qalmış Kərəm tez özünü ələ alıb gözlərini yumdu, dodağının altında nəsə deyərək asta-asta yerinə gəldi. Gözlərini partasına dikərək salamlaşmaq üçün ayaq üstdə durdu. Elə Ayanın da nəzərləri Kərəmdə idi. Qəmər arxaya dönüb Günelin qulağına pıçıldadı.
-Gözün aydın, sevimli müəllimin əldəmn getdi.
-Nə bilirsən ona görədir?
-Xəbərin yoxdur, bütün müəllimlər bunlardan danışır?
-Uşaqlar, bəlkə salamlaşaq?-sinifdə pıçapıçın bitmədiyini görən Xatirə müəllimə üz ifadəsini dəyişmədən yüksək səslə onlara səsləndi.
Yavaş-yavaş hamı susdu. İndi bütün nəzərlər onun üzündə idi. Salamlaşmadan sonra və bütün iki dərs boyu pıçapıçlar, mənalı və heyran baxışlar, gülümsəmələr davam elədi.
Nigar müəllimə otağındakı poçt qutusunu açıb içindəki məktublara baxırdı. Bu vaxt əl telefonu zəng çalmağa başladı. Cəld məktubları qutuya qoyub ağzını kilidlədi və masaya doğru qaçdı. Bu onun gözlədiyi zəng idi.
-Hə, Ümid?
-Salam bibiqızı, necəsən?
-Yaxşıyam, sağol. Bağışla, dünən evdə qonaq var idi deyə səninlə ətraflı danışa bilmədim. -Eybi yox, canın sağ olsun. Dünən də dediyim kimi sənə iki pis xəbərim var. Hansından başlayım?
-Yaxşı da, Ümid, onsuz da gecəni səhərə qədər ilan-qurbağa görmüşəm. İkisi də pisdirsə, hansını istəyirsən, onu de.
-Onda ən pisindən başlayım. Ən pis xəbər odur ki, sənin xəstən hepatitdir. Pisi isə beşinci gün səhər xəstəxanadan qaçıb.
-Nə?-özündən ixtiyarsız qışqıran Nigar müəllimə əlini ağzına tutub stula oturdu.-Necə yəni xəstəxanadan qaçıb?
-Bunu görsən özündən soruşarsan. Səhər tezdən pəncərədən tullanaraq aradan çıxıb.
-Ailəsinin xəbəri var?
-Hə, anası ilə bacısı burada idilər, əl qatmışdıalr özlərinə. Amma onları da qınamıram. Yazıq qadın elə pis vəziyyətdə idi ki. Xəstəxana polisə xəbər eləyib. Dilişgilin dəstəsi onu axtarır indi.
-Bəs niyə bunu mənə beşinci gün demədin?
-Mən elə bildim sənin xəbərin var. Amma sonra gördüm ki səndən səs