çıxmadı.
-Sağol Ümid, hər şey üçün çox sağol. Sənə də əziyyət verdim.
-O nə sözdür, bibiqızı? Biz qohumuq. Amma sən də özünü ələ al, unutma ki bu insanlara kömək eləməyə məcbur deyilsən.
-Yaxşı dayıoğlu, sağol. Dilişə də məndən salam de.
-Göndərən sağolsun, sağol.
Nigar müəllimə telefonu söndürüb çarəsiz halda, fikirli-fikirli otağa boylandı. Ümiddən fərqli olaraq o özünün insanlara kömək eləməyə məcbur sayırdı, çünki bu onun işi idi. Amma deyəsən bu dəfə öhdəsindən gələ bilməyəcəkdi.

Sinfə giəndən bəri Sevilin kədərli siması, ağlamaqdan şişmiş gözləri İsmayılın diqqətindən yayınmamışdı. Özünü dostları ilə söhbət edirmiş və ya dərsə qulaq asırmış kimi göstərsə də fikri Sevilin yanında idi. “Görəsən, o niyə ağlayıb? Bəlkə nişanlısı incidib? Əl-qolu bağlı, çarəsiz olmaq nə pis şey imiş.”kimi düşüncələr iki dərs boyunca onu rahat buraxmamışdı. Çarəsiz, əli-qolu bağlı olan təkcə o deyildi. Bir tərəfdən Yusifin halı, digər tərəfdən də Sevilin çarəsizliyi Züleyxanın əhvalını tamam təlx etmişdi. Yusifə kömək edə bilməzdi bəlkə, amma Sevilə görə nəsə edə bilərdi. Tənəffüsdə arxa pəncərənin artırmasına söykənib dərs boyu düşündüklərini bir daha götür-qoy etdi. “Yox, bunun başqa yolu yoxdur. Mən ən yaxşısı İsmayılla danışım. Əvvəlcə Sevilin ona niyə yalan danışmalı olduğunu, ailəsindəki vəziyyəti deyərəm, sonra da gələn ay toyunun olacağını. Məncə İsmayıl hələ də onu sevir, sadəcə ona acıqlıdır. Onu da qınamıram, kim olsaydı belə reaksiya verərdi. Yaxşısı budur, vaxt itirməyim.” Söykəndiyi yerdən aralanıb addım atmaq istəyirdi ki, içindən gələn başqa bir səs onu saxladı. “Dayan e Züleyxa, hara gedirsən? Tutaq ki, İsmayılla danışdın, o da Sevili bağışladı. Bəs sonra? Sonra nə olacaq? İsmayıl dəlilik eləyib Sevili qaçırsa Xəlil də onların izinə düşüb onları tapacaq. İsmayılın ailəsi, Sevilin ailəsi...aləm dəyəcək bir-birinə. Uyyy dayan Züleyxa, dayan! Allah eləməsin, Xəlil onların ikisini də öldürər.”
-Nə olub, mənə nəsə demək istəyirsən?-qəfildən qarşısında