a İsmayılı görən Züleyxa şüursuz şəkildə gözlərini döydü.
-Yoox.
-Bəs bayaqdan nə gözlərini üzümə dirəmisən?
-Məən?-Züleyxa udqundu.-Fikirli olmuşam yəqin.
İsmayıl daha heç nə deməyib sadəcə ağzını büzərək yerinə qayıtdı. Züleyxa pərt şəkildə dirsəklərini pəncərəyə dirəyərək əllərini üzünə tutub üzü pəncərəyə dayandı. Ürəyi boğazında döyünürdü sanki. Heç özü də bilmədən gözlərini İsmayıla dikmişdi. “Off, nə yaxşı ona heç nə deməmişəm. Elə baxırdı, elə bil buna borcum var. Mən də az qala bundan kömək istəyəcəkdim.” Gözlərini açıb Sevilə sarı baxdı. Sevilin başı hələ də partasının üstündə çarpazladığı qollarının üstündə idi.
Tənəffüs yeni başladığından dəhlizlər kimi müəllimlər otağı da boş idi. Ülviyyə müəlliməni salamlayan Xatirə müəllimə adəti üzrə keçib qapıdan soldakı masada oturdu.
-Müəllimə, bu gün çox gözəl görünürsünüz. Maşallah, Allah pis gözdən saxlasın.-getmək üçün hazırlaşan Ülviyyə müəllimə onu belə görüb heyran-heyran dilləndi.
-Çox sağolun, müəllimə. O sizin ürəyinizin gözəlliyidir.-deyə Xatirə müəllimə də gülümsəyərək ona qarşılıq verdi.
Bu vaxt otağa girən Xəyal müəllim onları salamlayıb pəncərə tərəfdəki masalara sarı getdi. Birdən ayaq salxlayıb geri döndü. Gözlərini daha iri açıb heyranlıqla Xatirə müəlliməni süzdü. Deyəsən onu tanıya bilməmişdi və sözün əsl mənasında ağzı açıq qalmışdı. Otağın ortasında beləcə yerində donub bir müddət qarşısındakı mələyə baxdı. Xatirə müəllimə isə göz-qaşla ona burada onlardan başqa da adamın olduğunu başa salmağa çalışırdı. Vəziyyəti belə görüb öz-özünə gülümsəyən Ülviyyə müəllimə sağollaşıb otaqdan çıxdı. Artıq Xəyal müəllim biraz da olsa özünə gəlmişdi. Xatirə müəllimə isə onu danlamağa başladı.
-Sanki məni birinci dəfə görürdün. Yaxşı deyil axı Xəyal, bura məktəbdir.
-Mən neylədim ki? Sadəcə gözəlliyin gözümü qamaşdıldı.-Xəyal müəllim yenidən heyran-heyran ona baxdı.-Az qalsın, dilim tutulmuşdu.
-O qədər də yox. Dedim biraz dəyişiklik eləyim, ona da peşman oldum. Bütün gözlər üstümdədir.-Xatirə