müəllimə bezgin halda dedi.
Onun sonuncu cümləsi Xəyal müəllimin beynində qarışıq fikirlər yaratdı. “Bütün gözləl üstümdədi. O gözləlin heç də hamısı qadınlalın payına düşmü. Bu məktəbdə mənim kimi neçə cavan müəllim va? Ən azı üç dənə. Analı çıxdım, o nişanlıdı. Qaldı ikisi. Hələ on bilinci sinifləlin oğlanlalını demiləm.”
-Bi də belə bəzənib-düzənib məktəbə gəlmə.-deyə dərhal da mülkiyyətçiliyini ortaya qoydu.
-Nə?-Xatirə müəllimə təəccüb və kinayə ifadə edən səs tonu ilə ona baxdı.
-Eşitmədin? Bula məktəbdi, konset yeli deyil.
-Zarafat eləyirsən?
-Yoox, ciddiyəm. Belə çox diqqət çəkisən.
-Həə,-Xatirə müəllimə indi başa düşmüştək bir qaşını qaldırıb kinayə ilə,-klassik qısqanclıq sindromları başlayıb deməli? Maşallah, Anar müəllimlə otura-dura ona oxşamısan ki. Soruşmaq ayıb olmasın Xəyal müəllim, kimsən ki belə qadağalar qoyursan? İki kəlimə xoş danışdıq deyə o dəqiqə sahiblənmə. Hələ ki heç nəyimsən.
Xəyal müəllim də ağzını açıb nəsə demək istəyirdi ki, Gülnarə müəllimə ilə Vəfa müəllimə ard-arda müəllimlə otağına girdilər. Onları belə üz-üzə görüb aralarında qımışsalar da tez özlərini düzəldib onları salamlayaraq boş masalara sarı getdilər. Xatirə müəllimə daha heç nə deməyib otaqdan çıxdı. Xəyal müəllim çarəsiz şəkildə yerinə keçdi.
Yusifin bu günkü məyus və əsəbi halı Əlinin də gözündən yayınmamışdı. Onun bu halına sevinmir, əksinə ürəyi yanırdı. Sanki ona qarşı olan bütün nifrəti atdığı yumruqlarla keçib getmişdi. Sanki ona elə bu lazım imiş, içindəki kin yox, acıq imiş. Hətta sonradan Yusifin ağlına uyub onu döydüyü üçün peşman da olmuşdu. Bütün bunlara baxmayaraq indi o özünü əvvəlki kimi aparır, Yusiflə danışmırdı. Ya da danışılacaq adamın o olmadığını düşünürdü. Bu vaxt çiyninə bir əlin toxunduğunu hiss eləyib arxaya döndü. İsmayıl ona Yusifi işarə edib:
-Mən səni bu qədər kinli bilməzdim,-dedi.-Yazıq onsuz da əzab çəkir. Dünən də özün gördün nə halda idi. Bir işdir də olub, bəlkə onu bağışlayasan?
-Doğrudan?-deyə Əli kinayə ilə