ə gülümsündü.-Bir işdirsə sən də onu bağışla.-deyə Sevili işarə elədi.
Başını bulayan İsmayıl daha ona heç nə deməyib durub tək oturan Yusifin yanına keçdi. Yusif bu vaxt əlində karandaş oynada-oynada testə baxırdı. Qaşlarını düyünlədiyi simasında elə bir qəzəb var idi ki sanki bütün dünya buna düşmən idi. Karandaşı da elə bərk-bərk testə vururdu ki karandaşın ayağı olsaydı durub qaçardı.
-Necəsən, qabırğaların ağrımır?-deyə İsmayıl xəbər aldı.
-Əşi, nə qabırğa? Ürəyim ağrıyır.-Yusif bunu elə çarəsiz dedi ki, bir anlıq İsmayıla elə gəldi ki ağlayacaq.
-Olan işdir, səbrli ol.-deyə İsmayıl əlini onun çiyninə qoydu.
-Zarafat eləmirəm e, smaylik, ürəyim doğrudan sancır.
-Sancacaq da, bu qədər fikir eləyirsən. Bir də özün demirdin, sevgi boş şeydir? Onda sənə gülürdüm, amma sonra gördüm ki, sən haqlısan, doğrudan da boş şey imiş-İsmayıl köks ötürdü.-İndi nə olub?
-Bir-birimizə gülə-gülə yer dəyişmişik də.
-Düzdür, sənin bu sevgi məsələnə çox da inanmıram,-İsmayıl ciddiləşdi,-amma əgər doğrudan da onu sevirsənsə, onu başa düşməyi də bacarmalısan. O səni özünə dost bilir, bəlkə də qardaşı kimi görür. Sən də durub birdən-birə sevgi elanı eləmisən. Özünü bir onun yerinə qoy da. Sən necə qarşılayardın?
-Düz deyirsən,-Yusif fikirli şəkildə dodaqlarını büzüb başını yellədi,-mən heç bunu fikirləşməmişdim.-amma sonra nə fikirləşdisə-Yox e, o səni sevmirəm demir ki, sənə inanmıram deyir.-dedi.
-İkisi də eyni şeydir də. Səni dost gözündə gördüyü üçün eşitdiklərinə inana bilmir.
-Bunu heç düşünməmişdim.-Yusif razılıqla əlini onun çiyninə vurdu.-Sağol e, smaylik, biraz təsəlli verdin.
-Gücü ol biraz. Bir qız üçün özünü bu qədər salma.
Zərifə dəhlizdə üzü pəncərəyə dayanmış ağlayırdı. Bu vaxt yanında dayanıb onu sakitləşdirməyə çalışan Nigarın gözü ara pilləkənin başında dayanıb təlaşla onlara baxan Kənana sataşdı. O Nigarı görüb işarə ilə nə olduğunu xəbər alırdı. Onu belə görən Nigar üzünü Zərifəyə tutub:
-Özünü ələ al biraz, Zəriş,-dedi,-Kənan buradadır, bizə