üzündəki narahatlığı görmək istəmirdi. Ayan isə əksinə, Əlinin qaşqabaqlı halının səbəbini bilmədiyi üçün narahat şəkildə ona baxırdı.
Bir neçə dərs keçdi. Sevil yenə də adi vərəqdə karandaşla nəsə çəkirdi. Bu saçları küləkdə uçuşan, dalğın baxışlı, üzü dənizə baxan bir qız idi. Əlləri cibində ona yaxınlaşan İsmayıl maraqla şəklə baxıb:
-Bıy, bu kimdir?-deyə soruşdu.
-Nə bilim, kimə oxşayır?
-Şəxsən sənə oxşamır.
-Niyə?
-Birincisi, bu sənin qədər gözəl deyil,-İsmayıl danışa-danışa Sevilin yanında oturdu,-ikincisi də ki, əgər bu sənsənsə, bəs mən haradayam?
-Sən onun gözlərindəsən, hara baxırsa, səni görür.
-Sağool,-həyəcanından və sevindiyindən gözlərini yumub dərindən nəfəs alan İsmayıl,-cavabımı əla verdin.-dedi.
Leylanın diqqətsizliyi ucbatından testinin vərəqi cırılan Ələddin bərk ona acıqlanmağa başladı.
-Neylədin? Diqqətli ol da biraz!
-Ayy, bağışla e, bilmədim. Mənim günahımdır.-deyə Leyla isə üzrxahlıq eləyirdi.
-Əlbəttə sənin günahındır.-amma bu da Ələddinin əsəbini soyutmamışdı.-Gözünün qabağına bax da.
-Üzr istədim də. Niyə böyüdürsən?
-İstəməlisən də. Hələ bir minnət də qoyursan?
-Ələddin, həddini aşırsan ha!
-Mən həddimi aşıram? Testimi cırmısan, hələ bir danışmağa dilin də var?
-Bilirsən nə var?-Leyla acıqla-Yaxşı eləmişəm!-dedi.
Bütün sinfin diqqəti onlarda idi. Əsəbindən tir-tir əsən Ələddin son hirsini partanın üstündəki kitab-dəftərləri sıyırıb yerə tökməklə çıxdı və hirslə sinifdən çıxdı. Hamı şokda idi. Sinifdə əsən bu qəfil qasırğa hamının ağzını açıq, gözlərini bərəlmiş vəziyyətdə qoymuşdu. Qızlar yerə səpələnmiş kitab-dəftərləri yığışdırmağa başladılar. Leyla isə bütün bədəni ilə əsə-əsə yerinə oturmağa, yaşadıqlarını başa düşərək öz-özünə izah eləməyə çalışırdı.
Ələddinin arxasınca çölə çıxan Kənanla Kərəm onu bu hərəkətinə görə danlayırdılar.
-Ayə, biz cəhənnəm, deyək ki, bir həftədir hamımmız acılayırsan, uduruq. Daha o yazıq qızın nə günahı var?-Kərəm onun qolundan tutub silkələyə-silkələyə deyirdi-Bir döymədiyin