sakitləşdirirdi.
-Haradan yaxşısan? Özünü topla biraz, səni evə aparaq.-qız sonra üzünü Xatirə müəlliməyə tutub-Zəhmət olmasa, kömək edərdiniz, evinə aparardıq.-dedi.
-Hə, hə, nə zəhməti? Aparaq.
Onlar köməkləşib özünə gələn qadını qoluna irib yavaş-yavaş evinə gətirdilər. Dvanda uzatdılar. Qız tez öz evlərinə zəng eləyib anasından təzyiqölçən aparatı da alıb bura gəlməyini istədi. Çx keçmədi ki, qızın anası da gəldi. qadının təzyiqi ölçüldü, dərman verildi. On-on beş dəqiqədən sonra o tam özünə gəldi. Hətta divanda yanında oturan Xatirə müəlliməyə maraq və diqqətlə baxıb soruşdu da:
-A qızım, bağışla, amma sən mənə tanış gəlirsən. Çoxdan burada yaşayırsınız?
-Ola bilər xala, kiməsə oxşatmısınız.-deyə Xatirə müəllimə gülümsədi.
-Bəlkə yerlisiniz,-deyə bayaqkı qızın anası dilləndi,-baxma da qan çəkir.
Bu sözü tutan qadın yenidən Xatirə müəlliməyə tərəf dönüb mehribanlıqla:
-Haralısınız?-deyə soruşdu.
Ömrü boyu bu suala nifrət edən Xatirə müəllimə adəti üzrə
-Azərbaycanlıyam.-deyə cavab verdi.
Onun bu sözünə qadınların ikisi də gülüşdü. Bayaqkı qadın:
-Onu bilirik e, qızım,-dedi,-hamımız azərbaycanlıyıq. Prosto soruşuruq ki, hansı rayondansınız? Bəlkə bunlara qohumsunuz?
-İsmayıllıdanıq.
-Yox, yerli çıxmadıq,-deyə qadın başını buladı,-amma sən mənə yaman tanış gəlirsən.
Elə bu vaxt mətbəxdən otağa gələn qız nəsə axtarırmıştək ətrafına baxa-baxa:
-Mənim telefonum hanı?-deyə soruşdu.
-Telefonu neyləyirsən?-anası soruşdu.
-Rafiqə zəng eləyim, dərman gətirsin də. Mamanın dərmanı qurtarıb.
“Rafiq”adını eşidən Xatirə müəllimə özündən ixtiyarsız diksindi və öz-özünə “İnşallah təsadüfdür və inşallah arxası gəlməz.”deyə düşündü.
-Lazım deyil, ay qızım, uşaqları narahat eləmə. Zəng eləsən, indi durub ikisi də qaça-qaça gələcək, mağaza da qalacaq başlı-başına.
“Yox, bu təsadüfə oxşamır.”
-Eybi yox da, heç olmasa, Xəyal gedib alar.
“Bu artıq təsadüf deyil. Ay Allah, mənim burada nə işim var?” Xatirə müəllimə ayaqlanaraq :
-İcazənizlə mən