baxır.
-Buradadır?-Zərifə tez üz-gözünü silməyə başladı.-Onun burada nə işi var?
Nigar yenidən Kənana sarı baxdı. Kənan bu dəfə ona Zəridfəni yanına göndərməsini işarə eləyirdi.
-Səni çağırır.-deyə Nigar yenidən Zərifəyə baxdı.
-Ee, de ki, gəlmək istəmir.-deyə Zərifə bezgin halda dilləndi.
-Gecdir, özü gəlir.-Nigar onlara yaxınlaşan Kənandan gözünü çəkmədən dedi.
-Zəriş, nə olub sənə? Niyə ağlayırsan?-onlara yaxınlaşan Kənan təlaşla soruşdu.
Zərfə Nigara baxdı. Nigar çiyinlərini çəkdi.
-Anam biraz xəstələnib. Davleniyası qalxıb-deyə sonra bəhanə elədi.
-Niyə? Qardaşın incidib?
-Yox, davleniya onda həmişə olub.
-Allah şəfa versin.
Elə bu vaxt psixoloq onlara yaxınlaşdı. Kənan onu görüb duruxdu.
-Zərifə, vaxtın varsa, gəl biraz səninlə danışaq.
Onun nə haqda danışacağını bilən Zərifə tez-tələsik Kənanla Nigardan aralanmağa başladı. Nigar sinfə qayıtdı. Heç nə başa düşməyən Kənan isə təəccüb içində Zərifəgilin arxasınca baxırdı.

Zərifə ilə danışdıqdan sonra Nigar müəllimənin ümidləri daha da qırıldı. Məlum oldu ki, üç gündür onlar da Qadirdən bir xəbər ala bilmirlər. Döymədikləri dost-tanış qapısı, soruşmadıqları adam qalmayıb. Nə ölüsünü, nə də dirisini gördüm deyən olmayıb. Zərifəyə təskinlik verib onu yola salsa da Nigar müəllimənin özü də çox narahat və çarəsiz idi.
Günorta idi. Bir əlində bükülü test blankı, bir əli cibində ayaqlarını sürüyə-sürüyə hazırlığa gedən Yusif artıq fikirləşməkdən beyninin yara olduğunu hiss eləyirdi. Digər tərəfdən də nəfəs alıb-verdikcə qabırğaları, külək dəydikcə isə üzündəki yaraları ağrıyırdı. İsmayılın dediklərini də düşünürdü. Bəlkə də o haqlı idi, bəlkə də Sevinci başa düşməli idi. İllərdir dost bildiyi birindən sevgi etirafını eşitmək o qədər də rahat qəbul olunacaq bir şey deyildi. Sevinc ona dost kimi baxırdı və bu dostluğu da korlamışdı. Korlamaq...Bu ki Yusifin ən yaxşı bacardığı iş idi. Beynində dolanan fikirlərlə yolu yarı eləmişdi ki, qarşıdan tanış bir simanın ona tərəf gəldiyini gördü. Ayan. Yəqin