n o da hazırlığıa gedirdi. Salamlaşıb aralanırdılar ki Yusif nəsə yadına düşmüştək:
-Ayan, hazırlığa gecikmirsən?-deyə onu saxladı.
-Demək olar ki yox,-deyə Ayan başını buladı,-nədir ki?
-Şeey,-Yusif düşüncəli şəkildə barmaqları ilə yanağını qaşıya-qaşıya,-səninlə danışmaq istəyirəm.-dedi.
-Sevinc haqqında?-Ayan çəkinə-çəkinə ona baxdı.
-Yox, Əli haqqında. Sənə demək istədiyim bəzi şeylər var.
-Ölünün dalınca danışmazlar.-Ayan qaşqabağını sallayıb ondan aralanmaq istədi.
-Ayan, dayan.-Yusif onu qolundan tutub saxladı.-İnan ki, mənə qulaq assan Əliyə boş yerə nifrət elədiyini başa düşərsən.
-Mən ona nifrət eləmirəm ki. Yaşayan insana nifrət eləyərlər.
-Ayan, Sevincin xətrinə qulaq as. Siz qızlar niyə belə tərssiniz? Ancaq öz beyninizdə qurduğunuzla hərəkət eləyirsiniz. Olanlarda Əlinin bir qram da günahı yoxdur. Hər şeyi düzüb-qoşan, aıxırda da bərbad eləyən mənəm. Qısqandırmaq məsələsini onun ağlına mən salmışdım. Əvvəl razı olmurdu, deyirdi Ayanın gözündən düşmək istəmirəm. Ayan, bəlkə ürəyində onun günahsızlığına inanırsan, bəlkə elə sən də onu...yəni, sən ona görə həyatını təhlükəyə atmısan, bunun başqa izahı yoxdur. Ona çox hirslisən deyə də onu bağışlamaq istəmirsən. Bilki o sənə ürəyini açmaq üçün çox çalışıb...
-Yusif, bir dəqiqə,-Ayan soyuq və bezgin halda onun sözünü kəsdi,-səni mənimlə danışmağa o göndərib?
-O heç mənimlə danışır ki?-Yusif kinayə ilə gülümsündü.-Bax,-deyə üz-gözünü göstərdi,-hətta dünən məni döyüb də. Əslində mən qaşındım. Ayan, Əli hələ də səni sevir. Sən məktəbə qayıdandan sonra neçə dəfə gizli-gizli sənə baxdığını da, üzündəki o peşmançılıq və kədəri də görmüşəm. Yadındadır...
-Yusif,-Ayan yenə də bezgin halda onun sözünü kəsdi,-deyir avazın gözəl gəlir, oxuduğun Quran olsa. Başa düşürəm, sən vicdanını rahatlatmaq üçün bunları mənə danışırsan, amma inan ki mənə o insan haqqında heç nə maraqlı deyil. Bir səhv idi, elədim. Bilmədim necə elədim, özümü nə vaxt onun qabağına atdım, amma yerlə göy qədər peşmanam. Dəyməzmiş,