i bəhanə eləyərək aralandı.
-Xeyirdir Əli, kimin haqqında danışacqsan?-deyə Sevinc çəkinə-çəkinə ona baxdı.
-Deyəcəm. Amma əvvəl mənə söz ver ki, sözümü kəsmədəm qulaq asacaqsan.
-Yaxşı, söz verirəm.-onlar pillələri düşüb yola davam elədilər.
-Yusif haqqında.
-Əli!
-Sevinc, söz verdin axı. Sən heç mənə ağzımı açmağa da imkan vermirsən. Xahiş eləyirəm, mənə axıra kimi qulaq as, sonra nə istəsən, deyərsən. –Sevinc narazı halda susdu. Əli onu belə görüb məmnunluqla sözünə davam elədi.-Yusifi ən az sənin qədər mən də tanıyıram. Biraz dəlisovdur, biraz özündən tez çıxandır, amma ürəyi təmiz uşaqdır. Düzdür, bu günə qədər məktəbdə qapısının ağzını kəsdirmədiyi qız qalmayıb. Amma Yusif onların heç birini sevməyib.
-Əli,-Sevinc bezgin halda dilləndi,-bildiyim şeyləri mənə danışmağın nə mənası var?
-Olmadı ki, Sevinc, sözünün üstündə durmursan. Mənası odur ki, bütün bunlara baxmayaraq Yusif artıq çox dəyişib. Bilirəm, ona inanmırsan, amma o sənə ürəkdən bağlanıb, o çox əzab çəkir, Sevinc.
-Əli, səni bura o göndərib?
-Mən onunla danışmıram ki.-Əli kianyə ilə gülümsündü.-Hətta dünən onu döymüşəm də. Düzdür, özü məcbur elədi, amma onu pis əzişdirdim.
-Doğrudan e,-Sevinc nəsə xatırlamıştək əlini alnına apardı,-üz-gözü şişmişdi.
-Görürsən ki, mən onunla danışmıram. O mənim həyatımı alt-üst eləyib. Bilə-bilə, ya bilmədən, amma eləyib. Yenə də mən əlimi vicdanımın üstünə qoyub səninlə danışmağı özümə borc bildim. Səndən onu sevməyini gözləyən yoxdur. Ola bilər ki, sən onu dost gözündə görürsən. Prosto, onu başa düş, ondan uzaqlaşma. O heç vaxt sənə digər qızlar kimi yanaşa bilməz.-Əli nəsə xatırlamıştək bir anlıq susub öz-özünə gülümsədi, sonra sevincə baxıb,-çünki o heç bir qıza on iki saat hədiyyə axtarmayıb.
-Nə?-Sevinc təəccüblə Əliyə baxdı.
-Hə sevinc, Yusif sənin ad günündə düz on iki saat ac-susuz sənin üçün hədiyyə gəzib.
-Yaxşı səncanı,-Sevinc üzünü turşutdu,-o boş-boşuna küçələri veyillənib, qayıdanda da Vahidin gül dükanını açıq görüb, yadına düşüb ki,