Sevincin ad günüdür.
-Onu sən elə bilirsən. Yanında mən olmuşam.
-Elə bilirsən sənə inanacam?-deyə Sevinc ona baxıb kinayə ilə gülümsündü-Gör kim danışır. Deyək ki, Yusif mənim üçün on iki saat hədiyyə axtarıb, bəs sən neyləmisən? Sənin üçün canından keçən bir qız üçün barmağını belə tərpətmədin. Gizlindən də olsa zəng eləyib Allahın bir “sağol”unu da demədin. Dala baxan namərddir, deyib dabanına tüpürdün.
Əli tutuldu. Yusifi müdafiə etməyə çalışarkən özü müdafiəsiz qalmışdı.
-O başqa söhbətdir, bura aid deyil. Həm də ki o mənim məsələmdir.
-Lap yaxşı, bu da mənim məsələmdir. Yusif üçün necə əlini vicdanının üstünə qoyub bura gəlmisənsə, həmin əlini o vicdanının üstünə qoyub Aya...
-Sevinc, dedim axı mənim məsələmdir. Nə isə, deyəsən vaxtını aldım. Hələlik.-deyə Əli pərt və məyus şəkildə sürətlə ondan aralandı.

Xəyal müəllim “Rayal”ın idarəsini bir neçə saatlıq Əsmərə tapşırmışdı. O da müştərinin yoxluğundan yararlanıb Rafiqlə mesajlaşırdı. Bu vaxt Xatirə müəllimə içəri girdi, gülərüzlə onu salamladı. Əsmər onu görüb əvvəl üzünü turşutsa da sonra süni təbəssümlə salamını aldı. Əsmərin ona qarşı belə münasibəti də səbəbsiz deyildi. O və Rafiq Xəyalla Xatirəni qarşılarında maneə kimi görür, evlənə bilməməklərində onları günahlandırırdılar.
-Zəhmət olmasa, on dənə A4.-deyə Xatirə müəllimə rəfə yaxınlaşdı.
-Qurtarıb.
-Qrutarıb? Nə pis oldu.-məyus şəkildə dodaqlarını büzən Xatirə müəllimə sağollaşıb qapıya yaxınlaşdı. Çıxmaq istəyirdi ki, qapıda hövlank içəri girən Xəyal müəllimlə qarşılaşdı.
-Sən nə yaxşı buladasan?-onu görən Xəyal müəllimin üzünə təbəssüm qondu.
-A4 vərəqləri almağa gəlmişdim, Əsmər dedi ki, qurtarıb.
-Qutalıb?-qaşlarını çatıb əvvəl həmkarına, sonra da Əsmərə baxan Xəyal müəllim-Əsməl, sənə kim dedi ki, A4-ləl qutalıb?-soruşdu.
-Səən,-Əsmər çiyinlərini ataraq cavab verdi,-dünən axşam neçə müştərini əliboş qaytardın?
-O dünən axşam idi. Vələqlə bu gün səhəl gəlib. Zəhmət olmasa içəli bax, iki qutu A4 val olada.-Telefonu rəfin üstünə