k addımlarla gedən Qadirə sataşdı. O sanki kimdənsə gizlənirmiş kimi oqrxaq nəzərlərlə yan-yörəsinə baxa-baxa gedirdi. Havanın bu isti çağında əynində köhnə, rəngi qaçmış yun jaket, əyininə dar olan cins şalvar və ketə bənzər ayaqqabı var idi. Tez-tez başını və qollarını qaşıyır, çiyinlərini atırdı. Onu belə görmək təbii olaraq Kənanı təəccübləndirmişdi. Qadir kimdən və niyə gizlənirdi ki? Gözdən itənə kimi onu izlədikdən sonra yoluna davam eləyən Kənan beş-on addımdan sonra psixoloqla rastlaşdı. Başı ilə onu salamlayıb yanından ötdü. Nigar müəllimə isə bu vaxt rəfiqəsi Günel müəllimə ilə danışırdı. Rəfiqəsi telefonda onlara gəlməsi üçün razı salmağa çalışırdı.Nəhayət onunla razılaşan Nigar müəllimə gülərüzlə telefonu söndürdü. Lakin yenidən Qadiri yadına salıb qaşlarını düyünlədi. Ona qarşı heç bir hissi yox idi, sadəcə peşəsinin verdiyi bir alışqanlıq idi:kiməsə kömək eləyə bilməyəndə beləcə narahat olardı.
Artıq axşam düşür, hava qaralırdı. Bir neçə saat Günelgildə toy hazırlıqlarına kömək eləyən psixoloq evə qayıdırdı. Günelə bəlli eləməsə də qırmızı lentli cer-cehizə hər baxdıqca öz nişanını, Fəridi xatırlayıb ürəyi pis olurdu. Tale Fəridi ondan almasaydı, bəlkə bu yay onların da toyları olacaqdı. Bunları düşünə-düşünə gedirdi ki, anidən binanın tinindən çıxıb az qala onunla toqquşan addım səslərinə diksindi. Başını qaldıranda qarşısında Qadiri görcək əvvəl duruxdu, sonra isə axtadığını tapmıştək sevindi. Qadir isə onu görməyinə nəinki sevinmədi, əksinə peşman oldu. Yolunu dəyişib geri qayıtmaq istədi.
-Qadir, sən neçə gündür, haradasan?-deyə Nigar müəllimə onu qolundan tutaraq saxladı,-Xəstəxanadan niyə qaçmısan?
-Sənə nə?-deyə ona tərəf dönən Qadir damaqlarını çeynəyə-çeynəyə -Sənin işin-gücün yoxdur?-dedi.
-Sözü yayındırma. Sənin yaxşılığın üçün deyirəm, müalicə olunmalısan. Xəstəxanaya qayıt.
-Onsuz da sənin əlindən cana yığılmışam. Ay qız, sənə görə mən öz evimdən didərgin düşmüşəm e, onun-bunun evində gecələyirəm. Lənətə gəlmiş polizlər,