həkimlər...-ona yaxınlaşaraq sol qolunu möhkənmcə sıxdı.-Elə eləmə ki mənimlə bir yerdə sənin meyitini də axtarsınlar. Çıx get buradan! Amma, məni gördüyünü kiməsə deməyi ağlından da keçirmə.-Qadir əlini boşaltdı.-Yoxsa sən qarışıq bütün ailəni yanıdıraram. Eşitdin məni?
-Eşitdim.-deyə rəngi qaçan Nigar müəllimə başını yellədi.
Qadir daha heç nə deməyinb aralanıb getməyə başladı. Həyəcanını boğmağa çalışan psixoloq tez-tez telefonunu çıxararaq kiməsə zəng eləməyə başladı. Telefonu qulağına qoyub “Alo”deməyə macal tapmamış arxadan yaxınlaşan Qadir cəld telefonu onu əlindən alaraq yerə atdı,qolunu isə möhkəmcə geriyə buraraq:
-Ay qız, sənin deyəsən ailənə yazığın gəlmir axı.-dedi.
Qolunun ağrısının üstünə üerəyinin ağrısı da gələn Nigar müəllimə ağlamsınaraq:
-Mənim ailəm yoxdur.-dedi.
Bu sözdən sanki yumşalan Qadir onun qolunu buraxa-buraxa:
-Necə yəni yoxdur?-dedi.-Bəs keçən dəfəki arvad anan deyildi?
Qolunu ondan qurtarıb bir-iki addım aralanan Nigar müəllimə başını bulaya-bulaya gözlərini yerə dikdi. Köks ötürüb:
-O məni öz balası kimi öyüdən qadındır.-dedi.-Mənim bu dünyada ondan başqa heç kimim yoxdur. Və sənə də icazə vermərəm ki, onu məndən alasan.-deyib qəti şəkildə Qadirin üzünə baxdı.
-Nə olub ailənə?-Qadir bayaqkından fərqli asta səs tonu ilə soruşdu.
-Anam mən doğulduğum gün ölüb. Atam anamdan sonra bir ilə yaxın evlənməyib. Anamın ili çıxandan sonra atama şəhərdəki qohumlarından bir qız gətiriblər, həm atama həyat yoldaşı olsun, həm də mənə analıq eləsin deyə. Amma atam anama sadiq qalıb. Mənim yanımda gördüyün o qadın, yəni o qız, Səadət anam bütün meylini, sevgisini mənə salıb. Onun olmayan, amma çox sevdiyi həyat yoldaşı ilə qızına hər gün biraz daha bağlanıb, ümidlə yaşayıb, nə vaxtsa onun olarlar deyə.-Nigar müəllimə bir qədər susub dolmuş gözlərini sildi, sonra dişlərini qıcayaraq,-Lənətə gəlmiş müharibə!-dedi.-Atam Xocalını qoruyan könüllülərə qoşulub, sonra o iyirmi beşi gecəsi...-dərindən nəfəs alıb barmaqları ilə gicgahlarını