ı ovdu,-az-çox yadıma gəlir. Yadıma gəldikcə də qanım donur. Nənəm, babam, əmimin ailəsi, bibilərim, meşə boyu itirə-itirə gəldik. Bibilərimdən ən balacası, anam, bir də mən, özümüzü güclə Ağdama çatdırmışıq.
-Bəs atan?
-Atam?-Nigar müəllimənin gözləri yenidən doldu,-İyirmi beşi axşam hücum təzə başlayanda atam gəlib evdəkilərə xəbər verib ki tez evi boşaldın, birazdan top atəşi başlayacaq. Camaatla birgə babamgili də maşına mindirib. Babamla nənəm nə qədər dil töküb gəlməsi üçün yalvarsalar da, o torpağımı, namusumu bu əclaflara qoyub gələ bilmərəm deyib. Sonradan biz Ağdamda qonşularımızdan bəzilərini görə bildik. Onlardan biri axırıncı dəfə atamı qəbiristanlığa doğru qaçan görüb. Qaytarmaq istəyib, atam Baharımı burada qoyub gələ bilmərəm deyib. Atam o gündən itgindir, nə ölüsü var, nə dirisi. Yalan olmasın, Səadət anam Ağdamda gəzmədiyi xəstəxana, morq qalmayıb. Amma...-Nigar müəllimə yenə susdu. Qəhərdən düyünlənən boğazını yumşaldaraq,-anam hələ də onu gözləyir.-dedi.
Araya çökən yarım dəqiqəlik sükut müddətində Nigar müəllimə gözlərini qaldırıb Qadirə baxdı. Onun da gözləri dolmuşdu. Əllərini yumruq şəklində düyünləyib dodaqlarını gəmirən Qadir yenə hirsli idi. Amma o bu dəfə özünə hirslənmişdi. Zəifliyinə, gözlərinin dolmağına. Nigar müəllimə kədərli gözlərilə öz-özünə gülümsəyərək başını buladı. O belə insanlara çox yaxşı bələd idi. Vurub-dağıdan, qəddar görünüşlü bu cüssədə yumşaq və qırılmış bir ürək olurdu. Amma o ürək o qədər incinir, o qədər qırılırdı ki, bir gün üsyan eləyıib hamıya, hər şeyə qarşı çıxır. Tısbağa kimi bərk zirehinin altına girərək köməksiz bədənini hamıdan qorumağa çalışır. Özü də bilmədən Qadiri belə yumşaldan Nigar müəllimə fürsət düşümüşkən onunla danışmaq istədi. Lakin Qadir ondan əvvəl tərpənib:
-Sənin atan qəhrəmandır,-dedi,-bütün atalr qəhrəman olsaydı, bütün övladlar da xoşbəxt olardı.
Bu cümlə Nigar müəlliməyə onu tısbağa kimi qınında gizlənməyə məcbur edən səbəbi anlamağa kömək etdi. Qadir heç nə deməyib aralanmaq