istəyirdi, lakin Nigar müəllimə bu dəfə də onu saxladı.
-Qadir, ailən sənə görə çox narahatdır. Anan-bacın, heç olmasa onlara görə müalicə al.
-Mən onların çox da vecinəyəm axı. Onlar mənə görə narahat deyillər e, prosto başları sahibsiz qalacaq deyə qorxurlar. Yoxsa onlar məndən qorxurlar, hətta məndən zəhlələri də gedir.
-Yaxşı, onda sən hamıya sübut elə ki sən dəyişə bilərsən.
-Eee!-deyə Qadir hirslə qolunu çəkdi. Sonra onu qolundan tutaraq divara sıxdı.-Sən deyəsən bu gecə əcəl axtarırsan. Bax, elə eləmə ki,-deyə barmağını silkələdi,-Səadət ananı da atanın yanına göndərim. Evinizi axtarıb taparam, ananı sənə qataram, səni də anana!
Nigar müəllimə bu dəfə həqiqətən qorxmuşdu. Nə qədər sakit qarşılamağa, özünü ələ almağa çalışsa da bacarmırdı. Gözləri bərəlmiş, nəfəsi təngiyirdi. Qadir artıq onun bərk qorxduğunu yəqin edib qolunu burxaraq ondan aralandı və qaranlıqda gözdən itdi. Nigar müəllimə isə nə ağlaya bilirdi, nə də sakitləşə. İçini çəkə-çəkə sinəsini tutub ətrafa boylanırdı. Birdən sağ tərəfdən gələn gur işıq və yaxınlaşan qaraltı diqqətini çəkdi. Daha diqqətlə baxdı. bir anlıq elə bildi ki, dəli olur. Amma yox, bu o idi. Nə vaxt yerindən tərpənib özünü onun boynuna atdı, heç özü də bilmədi.
-Fərid!-deyə bərk-bərk onu qucaqladı.
Çaşbaş şəkildə əlləri havada qalan Xəyal müəllim:
-Nə olub, müəllimə?-deyə onu özündən aralamağa çalışdı.
Bu vaxt bayaqkı gur işıq söndü. Maşından düşən Günel müəllimə:
-Nigar, nə olib sənə?-deyə təlaşla ona səsləndi.
Yalnız indi özünə gələn psixoloq Fəridi kiminlə səhv saldığının fərqinə varıb:
-Bağışlayın Xəyal müəllim.-deyib cəld ondan aralanıb utandığından üzünə belə baxa bilmədi.
-Allah bağışlasın. Siz yaxşısınız?
-Nigar, nə olub axı burada? Sən zəng eləmişdin, sonra kimsə elə bil telefonu əlindən alıb yerə atdı. Sonra ha zəng elədim, telefonun bağlı. Dəli oldum, Anara dedim ki, səni axtarmağa çıxaq.
Anar müəllim bu vaxt maşının qapısına söykənmiş vəziyyətdə onlara baxırdı.
-Yaxşıyam, narahat olmayın. Evə