ə getmək istəyirəm, anam narahat olar.-deyə Nigar müəllimə tələsik maşının arxa qapısını açıb oturdu.
Anar müəllim mnişanlısına işarə edərək:
-Çox sual vermə,-dedi,-o indi özündə deyil. Sən də otur, gedək.-sonra üzünü Xəyal müəllimə tutdu.-Müəllim, oturun sizi də aparaq.
-Çox sağolun,-deyə Xəyal müəllim razılıqla əlini sinəsinə qoydu,-evim yaxındadır.
Anar müəllim daha çox israr etməyib maşına oturaraq oradan aralandı.Yazın son ayı-May özünün on üçüncü səhərini açırdı. Hər tərəf çiçəklərin ətri, quşların nəğmələri ilə canlanır, insanın qanını qaynadırdı. Özlüyündə çox gözəl ay olsa da May həm də ayrılıqlar ayı idi. Bunun nə demək olduğunu on birincilərin təbəssüm qarışıq həsrət ifadə edən gözlərindən oxumaq olardı. Lakin həsrəti ay bitməmiş yaşayanlar da vardı.
İlk dərs üçün zəngin içəri vurulmasına dəqiqələr var idi, amma siniflər hələ tam dolmamışdı. Sinfə girərək yerinə yaxınlaşan İsmayıl Ramazanla salamlaşıb Mehdini xəbər aldı.
-Bu çənə haradadır? Hər gün bizdən əvvəl burada olur.
-O mərci uduzub.-deyə Ramazan qmışdı.
-Nə mərci?
-Ayə, Avroviziya başlayıb axı. Bizimkilər də ikinci yarımfinalda oxuyacaqlar. Bu ağıllı da mənimlə mərcə girib ki, yox birinci yarımfinaldadırlar. Dünən axşam da birinci yarımfinal idi. Ərinməyib oturub gecə üçə kimi Avroviziyaya baxıb. Səhər durub mırta əl telefonuna zəng elədim, götürmədi. Elə bildim ki, gecə yatmayıb.
Ramazanın danışdıqları İsmayılın kefini əməlli-başlı açdı. Ürəkdən gülərək:
-Allah səni güldürsün.-dedi.-Mırtsınız e vallah.
Gülə-gülə pəncərəyə yaxınlaşdı və birdən üzündəki təbəssüm narahatlıq və kədərlə əvəz olundu. Çünki bu vaxt məktəbin yuxarı qapısına yaxınlaşan Sevillə Xəlili görmüşdü. Qaşları düyünləndi, dişi damağını kəsdi. Sevilin əlini nişanlısının əlində görcək isə sanki başına bir vedrə qaynar su tökdülər. O, həqiqəti qəbul elədiyini sanırdı, amma indi bunları görərkən keçirdikləri bunun tam əksini deyirdi. Nə pis hisdir sənin olmayan və heç vaxt da olmayacaq birini sevmək. Hər gün biraz daha,