b verməmək üçün dodaqlarını bir-birinə bərk-bərk sıxıb yenidən ayaqlandı.
-Bağışla, dedim.-bu dəfə Ayan daha yüksək səslə dilləndi.
Əli yenə də əhəmiyyət verməyib daha bir addım atdı. Bu vaxt zəngin səsi də eşidildi.
-Eşitmirsən məni? Səninlə deyiləm?-Ayan bu dəfə daha qətiyyətlə onu qolundan tutub saxladı. Dik-dik onun gözlərinin içinə baxdı. Bu Əlini qorxuya saldı, ya da qorxduğu başına gəlmişdi. Ona elə gəldi ki, Ayanın gözlərindəki “Niyə?”lər indicə tökülüşüb onu mühasirəyə alacaqlar. –Niyə qaçırsan?-Və ilk “Niyə?” Əlinin qorxduğu “Niyə?”lər içərisində çətinlik dərəcəsinə görə birinici yerdə olan!-Niyə mən yoxmuşam kimi davranırsan? Niyə danışmırsan?-Əli isə bu “Niyə?”lər qarşısında kiçilərək lap yerin dibinə girmişdi. Ayan onun qolundan bərk-bərk sıxdığından idimi, ya nədənsə sol qolundan boynunun damarlarına, oradan da beyninə doğru güclü ağrı gəldi. Bir anlıq elə bildi ki, iki güclü əl hər iki tərəfdən başını möhkəmcə sıxır. Gözləri hədəqəsindən çıxarcasına böyüdü, boşda qalan digər əli ilə başını tutub ancaq:
-Başım, başım!-deyə bildi.
Onun halının dəyişdiyini görən Ayan qorxub tez onun qolunu buraxdı.
-Əli, Əli, nə olub?
-Başım!-deyə hər iki əli ilə başını tutan Əli özünü divara sürtə-sürtə yerə oturdu.-Ölürəəəm! başıım!-deyə ağrının təsirindən ağlamağa başladı.
-Əli, nə olar, bağışla məni!-Ayan da onunla bərabər əyildi. Onun hədəqədən çıxartək böyüyən gözlərini görüb daha da qorxdu, ağlamsındı.-Əli, qorxutma da məni.-Təlaşla ətrafa boylandı. Tərslikdən zəng içəri vurulduğundan dəhzlidə də adam qalmamışdı. Özünü itirməməyə çalışdı. Birdən ağlına telefon gəldi. Əl atıb Əlinin pencəyinin ciblərini yoxladı. Telefonu çıxarıb tez-tələsik kontaktlardan ilk tanış nömrəni yığdı. Ələddin. Tərslikdən o telefonu götürmürdü. Sonra başqa nömrə axtarmağa başladı. Gözünə tanış gələn ikinci nömrəni yığmağa başladı.-İsmayıl, qurban olum, götür.-deyə telefonu qulağına qoydu.
Sinifdə isə Xatirə müəllimə Ayanın sinifdə olmadığına görə biraz əsəbiləşmişdi. Əlinin