yoxluğu isə onu təəccübləndirmişdi. O beləcə jurnalı yoxlayırdı ki, birdən sinifdə telefon zəngi eşidilməyə başladı. Tez başını qaldırıb sinfə boylanan Xatirə müəllimə İsmayılın narahat şəkildə yerində qurdalandığını gördü. İsmayıl ona baxıb:
-Bağışlayın müəllimə, yadımdan çıxıb səslidə qalıb.-dedi.-Əlidir, olar cavab verim?
-Olar. Amma ona de ki tez gəlsin, yoxsa qayıbı yazılacaq.
İsmayıl zəngi açıb telefonu qulağına qoydu.
-Haradasan ə?-demişdi ki digər tərəfdən Ayanın ağlamsınan səsini eşitdi.
-İsmayıl, mənəm Ayan. Nə olar tez gəlin ,Əliyə nəsə olub, yaxşı deyil.
-Nə?-deyə İsmayıl yerindən dik atıldı.-Necə yəni yaxşı deyil? Haradasan sən?
-Aşağıda, pilləkənin yanında. Bizim tərəfdəki ara pilləkən.
-Yaxşı-deyə İsmayıl telefonu söndürüb vaxt itirmədən qapıya doğru gedə-gedə -Əliyə nəsə olub,-dedi,-Ayan ağlayırdı.
Hamı əvvəlcə duruxub bir-birinə baxdı. Sonra İsmayılın arxasınca çölə axışdılar. Pillələri az qala üç-üç düşən İsmayıl özünü Ayangilə çatdıranda Əlini başını qucaqlamış şəkildə yerdə oturan, Ayanın isə ağlaya-ağlaya başını itirmiş kimi ora-bura vurnuxan gördü.
-Nə olub?-deyə cəld yerə oturub Əlinin başını yuxarı qaldırdı. Onun gözlərinin halını görüb-Təzyiqidir.-dedi.
Bu vaxt artıq digər uşaqlar da özlərini ora çatdırmışdılar. İsmayıl ilk gözünə dəyənlərdən olan Zamana:
-Qaç medsestranı tap.-dedi.-Bir də limon tap!
-Yaxşı-deyib Zaman dayanmadan qaça-qaça aralandı.
-İsmayıl, nə olub ona?-Yusif təlaşla onlar bərabərliyində yerə oturdu.
-Qorxma, təzyiqi qalxıb.-deyə İsmayıl qızları təlaşlandırmamaq üçün ona göz elədi.
Ayan Xatirə müəlliməni görər-görməz özünü onun boynuna atdı.
-Mənə görə oldu, mənə görə oldu.-deyə ağlamağa başladı.
-Yaxşı, yaxşı canım, ağlama. Ona heç nə olmayacaq. Gəl, biz gedək.-Xatirə müəllimə onu aralamaq istəyirdi ki, Ayan:
-Yoox,-deyə özünü çəkdi,-gedə bilmərəm.
-Ona indi çox səs-küy olmaz.-deyə Xatirə müəllimə onu özündən aralayıb gözünü silə-silə dedi. Sonra üzünü pilləkəndə sıra ilə düzülmüş uşaqlara