a tutdu.-Uşaqlar, qayıdın sinfə. Hamınızın belə yığımağınızın Əliyə xeyri yoxdur. İsmayılla Yusif qalsın, qalanları sinfə. Sevinc, sən də Ayanı bufetə apar.
Sevinc yaxınlaşıb Ayana sarıldı. Onu sakitləşdirmək üçün saçlarını sığallaya-sığallaya qulağına nəsə pıçıldadı. Onlar addım-addım aralansalar da Ayanın gözü arxada-Əlidə idi. Onun bu hala düşməsində özünü günahlandırırdı. Onlar dəhlizə burulurdular ki, qabaqda tibb bacısı Sahilə, arxada Zamanın tələsik addımlarla onlara tərəf gəldiklərini gördülər. Ayan onları görüb geri qayıtmaq istəsə də Sevinc icazə verməyib onu qolundan dartdı və çəkə-çəkə bufetə doğru aparmağa başladı. Sahilə həkim yenə bu sinfin uşaqlarını görüb:
-Mən bu il ancaq bu sinfin uşaqlarına işlədim də.-deyə başını buladı.
-Nə isətyirsiniz, ailə həkimimiz olmusunuz.-deyə Kərəm zarafatla dilləndi.
Sahilə həkim Əliyə tərəf əyilib diqqətlə onun gözlərinə baxdı. Əli hələ də zarıyırdı.
-Can ay bala.-deyə özü ilə gətirdiyi təzyiqölçəni onun qoluna taxıb təzyiqini ölçməyə başladı.-Uyy,-deyə başını buladı,-beyninə qan sızmayıb hələ böyük şeydir.-Onun bu sözünə Yusif gözlərini iri açmış şəkildə təlaşla ona baxdı. Sahilə həkim özü ilə gətirdiyi dərmanı Əliyə verib, Zamanın əlindəki su stəkanını da ona uzatdı. Sonra başını qaldırıb həyəcan və maraqla Əliyə baxanlara:-Qorxmayın, qorxulası bir şey yoxdur.-dedi.-Prosto təzyiqi qalxıb, yaxşı olacaq.
-Çox şükür,-deyə dərindən nəfəs alan Xatirə müəllimə üzünü yenidən uşaqlara tutub,-gördünüz ki hər şey yaxşıdır. İndi sinfə qayıda bilərik.-dedi.-Çox yubandıq, dərsin on beş dəqiqəsi artıq keçib.
-Müəllimə, Əli bu halda, siz hələ də dərsin dərdini çəkirsiniz?-deyə Kənan narazılıq elədi.
-Burada dayanmaqla ona kömək eləmiş olmursunuz.-deyən Xatirə müəllimə sonra üzünü tibb bacısına tutaraq,-Yəqin ki ona indi istirahət, sakit yer lazımdır?-dedi.
-Hə, evə getsə, yaxşı olar.
-Mən indi Mirvari müəllimədən icazə alaram. Yusif, sən isə zəhmət olmasa, onu evə apar.
-Nə zəhmət, müəllimə? Dostluqda zəhmət