n narahatlığını duyan Yusif:
-Qızlar da bufetdədirlər.-deyə dilləndi.
Onun nə demək istədiyini başa düşən İsmayıl özünü heç o yerlərə qoymadı. Bu vaxt Xatirə müəllimə dəhlizin o biri başında göründü. Onu görən Yusifgil də ayaqlanıb ona tərəf getməyə başladılar. Xatirə müəllimə yaxınlaşa-yaxınlaşa:
-Mirvari müəllimə icazə verdi, gedə bilərsiniz.-dedi. Sonra Əliyə baxdı-Şükür Allaha indi biraz yaxşısan. Get evə, biraz yat dincəl.
Əli başını yellədi. Yusif sağollaşaraq Əli ilə birlikdə oradan uzaqlaşdı. Xatirə müəllimə üzünü İsmayıla tutdu.
-Sən də get, bir zəhmət bufetdən qızları çağır. Zəngdən çox keçib.
-Yaxşı müəllimə-deyib İsmayıl bufetə çıxan dəhlizə buruldu. Bu onun bayaqdan bəri gözlədiyi fürsət idi. Ən azından Sevilin halını öyrənəcəkdi. Birdən dayandı. “Hə, nə olsun? Deyək ki, onun yaxşı, ya da pis olduğunu gördüm, sonra? Rahatlıqla gözlərinə baxıb, çəkinmədən əllərini tuta bilməyəndən, halını soruşa bilməyəndən sonra onu görüb-görməməyimin nə fərqi var ki?” O bunu düşünə-düşünə özünü bufetin qapısında tapdı. Bufetə girib gözləri ilə qızları axtardı. Təxminən beş-on addım aralıda qızlar dördlükdə masalardan birində oturub dərdləşirdilər. Asta-asta onlara yaxınlaşan İsmayıl onları səsləmək istəyirdi ki, Sevincin:
-Nə qaçaqaçdır, bir aya toy olar?-deməsini eşitdi. Dalağı sancsa da inanmaq istəmədi.
-Nə bilim, dayım arvadı deyir ki, çox nişanlı qalmağın mənası yoxdur. Ona görə də toyu gələn aya salıblar.
Sevilin dilindən bunu eşidən İsmayılın sanki dünya başına fırlandı. Durduğu yerdə bir addım irəli, bir addım geri getdi. Bunun nə vaxtsa olacağını bilirdi, çünki Sevil artıq nişanlı idi, amma bunu onun öz dilindən eşitmək...Bunun necə bir hiss olduğunu yaşayan bilər. Bu vaxt Ayan İsmayılı görüb qolunu Sevincin qoluna vuraraq söhbəti dəyişməsini işarə elədi. Qızların artıq onu gördüyünü görən İsmayıl özünü ələ alıb onlara yaxınlaşdı. Sevilə tərəf baxmadan:
-Qızlar, Xatirə müəllimə deyir ki, gəlsinlər.-dedi.
Onun səsini eşitcək Sevil diksinib arxaya