Xatirə müəllimə isə başına gələnlərin hamısını ona danışdı.
Yarım saatidi ki, Coğrafiya kitabına baxıb eyni cümləni təkra-təkrar oxuyan Yusif heç cür oxuduğunu başa düşə bilmirdi. Çünki fikri kitabda deyildi. Nə qəribə idi? Ömründə ilk dəfə idi ki, sevirdi, amma sevgililər günündə sevdiyi qıza hədiyyə ala bilməyəcəkdi. Kitabı kənara ataraq çarpayıdan durdu və otaqda biraz gəzindi. Pəncərəyə yaxınlaşıb pərdəni aralayıb çölə baxdı. İki gün ard-arda yağan qardan sonra çıxan günəşin solğun şüaları içəriyə düşürdü. Biraz çölü nəzərdən keçirib yenidən çarpayısına qayıtdı. Oturdu. Kitabı əlinə alıb fikirli-fikirli vərəqlədi. Birdən ağlına nə gəldisə kitabı çarpayıya atıb paltar şkafına doğru getdi. Şkafın ən alt siyirməsini açdı. Burada hər şey bir-birinə qarışmışdı. Köhnə dəftərləri, sevimli futbol komandasının emblemi, oyunçularının şəkilləri, qurtarmış və qırıq qələmlər, telefon kitabçası, köhnə sevgililərindən qalma hədiyyələr, qısası, Yusifə aid hər şey. Bu qədər qarmaqarışıqlığın içində o toz basmış bir kitab tapdı. Bu anasının ən çox sevdiyi şairin şeirlər kitabı idi. Yusif şeir sevməzdi, amma qızların ürəyini fəth eləmək üçün arada lazım olurdu. Kitabı götürüb sevincək uşaqlar kimi üçüncü dəfə çarpayısına qayıtdı. Kitabı açar-açmaz qarşılaşdığı bu misralar ona əməlli-başlı təsir elədi.
“Sevgi var ki, vurulasan uzaqdan
Sevdiyini ildə bir yol görəsən.
Nə yamanmış nəfəsini duyasan
Ürəyini açmayasan ona sən.”
Bu nə idi? Sanki bu misralar onun üçün yazılmışdı. Şeir uzun idi, lakin Yusif təkrar-təkrar ancaq bu misraları oxuyurdu. Oxuduqca da sanki cəsarətə gəlirdi. Öz-özünə danışmağa başladı:
-Yox, daha nə qədər gözləmək olar? Nəyi gözləyirəm, niyə gözləyirəm? Nə olursa olsun, lap qiyamət qopsun, mən sabah ona hər şeyi açıb deyəcəm. Deyəcəm ki...mən sənə dost kimi baxa bilmirəm. Nə özümü, nə də səni aldada bilmərəm. Əgər dostluğumuz bitəcəksə, qoy elə indi bitsin. Buna görə məni siləcəksənsə elə indi sil. Biz bir-birimizə söz vermişik ki, bir-birimizə yalan