baxdı. Onun nəzərlərini hiss eləyən İsmayıl bu vaxt pəncərəyə tərəf baxırdı. Duruxan Sevil nə edəcəyini bilmədi. “Görəsən, o dedikərimi eşitdi?”deyə öz-özünə düşündü. Lakin İsmayılın üzündəki laqeyd, soyuq ifadəni görüb düşündüklərinin mənasız olduğunu başa düşdü. Züleyxa gözləri hələ də İsmayılın üzündə olan Sevilin qoluna toxunaraq getməli olduqlarını dedi. Özünü ələ alan Sevil ayağa durdu.
-İsmayıl, Əli necədir?-deyə Sevinc narahat şəkildə soruşdu.
-Şükür, indi yaxşıdır. Yusif onu evə apardı.-Bunu eşidən Ayan özündən ixtiyarsız köks ötürdü. Onu belə görən İsmayıl-Yaxşı olacaq, narahat olmayın,-dedi,-prosto biraz həyəcan keçirib.
-Mənə görə oldu. Onun üstünə çox düşdüm.-Ayan yenə ağlamsındı.
-Ayan, olmadı ki.-Sevinc ona baxıb başını buladı.
-Qızlar, çox yubanmayın, uje dərsdən iyirmi dəqiqə keçib.-İsmayıl bunu deyərkən Ayanla Sevincə baxsa da fikri yanından ötüb keçməkdə olan Sevildə idi.
Əli ilə Yusif məktəbdən bir xeyli aralanmışdılar. Havaya çıxdıqdan sonra rəngi özünə gələn Əli Yusifin üzünə baxmadan soyuq şəkildə əlini ona sarı uzadaraq:
-Portfeli ver, sən qayıt dala. Bundan sonrasını özüm gedərəm.-dedi.
-Heç elə şey yoxdur.-deyə əlini geri çəkən Yusif,-səni mənə tapşırıblar, evinizə qədər aparmalıyam.-dedi.
-Məni əsəbləşdirmə, sənə dedim ki, əlindəkini ver bura!
-Yaxşı, bilirəm ki mənə nifrət eləyirsən, haqsız da deyilsən. Amma indi boş yerə özünü əsələşdirmə, çünki səni tək qoyub qaıyda bilmərəm. Vicdanım buna yol verməz.
-Vicdan?-onun bu sözünə kinayə ilə gülümsünən Əli,-O səndə var idi ki?-deyə ona baxdı.
-Yox,-Yusif günahkarlara məxsus üz ifadəsi ilə gözlərini yerə dikdi,-mən vicdanısızam. Bu dünyada məndən vicdansız, yalançı, ikiüzlü, alçaq adam yoxdur.
-Yaxşı, bəsdir özünü təriflədin,-deyə Əlini yenidən əlini ona sarı uzatdı,-ver bura!
Yusif boynunu buraraq yazıq-yazıq ona baxdı:
-Əli, məni heç vaxt bağışlamayacaqsan?
Onun bu yalvarış dolu, çarəsiz baxışları qarşısında ürəyi titrəsə də Əli üz ifadəsini dəyişmədən:
-Mən səninlə hansı