ı dildə danışıram? Ver əlindəkini bura!-deyə səsini biraz da qaldırdı.
-Əli, mən it kimi peşmanam. Sizin aranız dəyəndən sonra mən hər gecə yuxularımda ilan-qurbağa görürəm. Hər səhər də durub özümə lənət oxuyuram. Bax, bilsəm ki sizin barışmağınız üçün mənim ölməyim lazımdır, inan ki gözümü də qırpmaram. Təki siz yenidən bir yerdə olun. Amma əlimdən heç nə gəlmir.
-Sən əlindən gələni artıqlaması ilə elədin, Yusif. Məndə bəxt yox imiş, sən neyləyəsən? Mənim başıma gələnlərdə sən günahkar deyilsən, hamısı öz günahlarımdır. Sən mənim üçün məndən çox əlləşdin. Mən fərasətsiz, qorxaq çıxdım, bu sənin günahın deyil. Sən çalış, öz həyatını qurasan, çalış mənim kimi xoşbəxtliyini əldən verməyəsən. Nə eləyirsən elə, amma Sevincin səndən uzaqlaşmağına icazə vermə, onun inamını, sevgisini qazan. Bax, yoxsa səni bağışlamaram.
Yusif təəccübdən daha iri açılan gözlərlə Əliyə baxır, qulaqlarına inana bilmirdi.
-Əli, yəni sən məni bağışladın? Sənə elədiyim bu boyda pislikdən sonra məni bağışladın?
-Allah bağışlasın, mən kiməm ki? Həm də ki mənim üçün daha fərqi yoxdur, onsuz da heç nə əvvəlki kimi olmayacaq.-deyərək Əli əlini onun çiyninə vurdu.
-Niyə Əli? Niyə onunla danışmırsan? Axı ikiniz də bir-birinizi sev...
-Yusif,-Əli bezgin və əsəbi halda ona baxdı,-bağla da bu söhbəti. Səni bağışlamağımı istəyirsənsə mənim yanımda bir də bu haqda danışma.
-Bil ki mən bir ömr boyu vicdan əzaı çəkəcəm.
-Lazım deyil, əzab zad çəkmə. Bizimki heç vaxt alınmayacaqmış, prosto mən şansımı çox zorladım. Ona görə də uje olanlarla barışmışam.
Üz ifadəsi, səs tonu Əlinin bunları boğazdan yuxarı dediyini açıq-aydın ortaya qoyurdu. Yusifin əzabları isə Əlinin dedikləri ilə daha da artırdı.

Məktəbdə isə üçüncü dərs yekunlaşmışdı. Dərsboyu Ayanın partadan qalxmayan yaşlı gözləri sinif yoldaşları kimi Xatirə müəllimənin də diqqətindən yayınmamışdı. O bir an əvvəl dərsin bitməsini və Ayanla danışmaq istəyirdi. Sinif hərbi hazırlıq kabinetinə getmək üçün hazırlaşırdı. Xatirə müəllimə də