i hislərdən əl çəkib fikrini dərslərinə verməsini istəyəcəkdi. Amma oğlunu yenidən bu halda, bu dəfə daha pis görməsi onun əl-qolunu bağlamışdı.
İqtisadiyyat dərsi idi. Ard-arda jurnala “3”ləri, “2”ləri düzən Kəmalə müəllimə indi də on dəqiqədir yerində vurnuxan, danışdığı cümlələri heç özü də başa düşməyən İsmayıla qulaq asırdı. Nəhayət özünü saxlaya bilməyib:
-A bala, ay İsmayıl, nə danışırsan sən?-deyə acıqlı-acıqlı ona baxdı-Bayaqdan özümü güclə saxlayıram, deyirəm bunun ağzından bir ağıllı cümlə çıxar, yox, sən danışdıqca batırsan. Bu necə hazırlaşmaqdır, bu nə dərs danışmaqdır?-İsmayıl isə yerində gedib-gəlir, damaqlarını didə-didə pəncərəyə boylanırdı. Kəmalə müəllimə isə jurnala baxa-baxa-Bu beşlərdən, dördlərdən sonra üç yazım sənə?-deyə başını bulayırdı. Sonra başını qaldırıb sinfə boylandı. Gözü pəncərədə fikri uzaqlarda olan Sevilə səslənib-Sevil, sual ver.-dedi.
Bu ani müraciətdən diksinən Sevil çaşqın halda asta-asta ayağaqalxdı.
-Nə, sual?
-Hə də, görürəm yaman fikirləşirsən? Yəqin İsmayıla nə sual verəcəyini fikirləşirdin?-Sevil tutuldu. Qərarsız halda ktabı vərəqlədi.-Bax ha, bunun taleyi sənin əlindədir. Elə sual ver ki, cavab verə bilsin.
Çeynəməkdən damaqlarını qanadan İsmayıl qərarlı şəkildə:
-Müəllimə, üçümü yazın, keçib oturum.-dedi.
-Niyə, bəlkə asan sual verəcək?
-Onun sualı mənə lazım deyil. Onsuz da cavab verməyəcəm.
Sevil daha da tutuldu. İsmayıl bu dəfə kinli-kinli baxmasa da nifrətini bütün sinfin, hətta müəllimin qabağında bildirirdi. Dolmuş gözlərini qaldırıb gözlərini döşəməyə zilləmiş İsmayıla baxdı.
-Sualım yoxdur.-deyə səsi titrəyə-titrəyə dedi.
-Niyə, nə olub sizə,-Kəmalə müəllimə təəccüblə onlara baxdı,-danışmırsınız?
-Müəllimə, olar keçib oturum?-deyə İsmayıl bu dəfə daha qərarlı və yüksək səslə dedi.
-Keç,-Kəmalə müəllimə başını bulaya-bulaya ona baxdı.
Sevilin göz yaşları artıq içinə axırdı. Durduğu kimi də asta-asta yerinə oturdu. O qədər çarəsiz idi ki. Bu həyatda ən çox sevdiyi, gələcəyini onunla birlikdə