xəyal etdiyi insan ona nifrət eləyirdi. Nifrət elədiyi şəxs isə onun gələcəyi olacaqdı. İsmayıl da Sevildən az çarəsiz deyildi. Sevdiyi qız bir ay sonra başqasına gəlin olacaqdı, bu hansı sevən oğlanın ciyərini yandırmazdı ki? Onun isə əlindən onu özündən uzaqlaşdırmaqdan, özünə nifrət elətdirməkdən başqa heç nə gəlmirdi.
Günorta idi. Binaların arası ilə hazırlığa gedən Sevinc birdən arxadan yeyin addımlarla kiminsə özünü ona çatdırmağa çalışdığını hiss elədi. Yenə Yusif olacağından narahatlıq keçiribo da addımlarını yeyinlətdi. Lakin səs özgə səs idi.
-Sevinc, ay Sevinc. Bir dəqiqə gözlə.
Səs Ceyranın səsi idi və bu da Sevinci sevindirmədi. Üzünü turşudub ayaq saxladı. Ceyran özünü ona yetirib tənginəfəs halda:
-Salam..gec..gecikirsən deyəsən.-deyə ona baxdı.
-Hə.-deyə Sevinc əlinə düşən fürsəti dəyərləndirdi.
-Mən də gecikirəm,-qol saatına baxan Ceyran,-bir yerdə gedək.-dedi.-Beləcə onlar beş-altı addım danışmadan getdilər. Lakin Ceyran daha çox susa bilməzdi.-Hmm, bizim ağıllı axır ki, şeytanın qıçını sındırdı, hə?
-Nə?-deyə Sevinc gözlərini yerdən çəkib ona baxdı.
-Yusifi deyirəm, axır ki sənə ürəyini açdı. İnan onun yerinə mən bezmişdim.
-Ceyran,-Sevinc bezgin halda ona baxdı,-səni bura o göndərib?
-Yox desəm inanmayacaqsan, amma həqiqətən də o göndərməyib. Mən özün uzaqdan səni görüb yaxınlaşdım. Sevinc,məncə ona bir şans versən, peşman olmazsan.
Sevinc duruxub maraq və kinayə ilə ona baxdı.
-Sən necə qızsan? O sənin hislərinlə oynayıb, səni o biri qızlar kimi fırladıb, sən isə heç nə olmamış kimi gəlib mənə...
Özünü saxlaya bilməyən Ceyran əlini-əlinə vurub gülməyə başladı.
-Can ay Sevinc, sənin hələ də çox şeydən xəbərin yoxdur.-sonra ciddiləşməyə başladı.-Biz Yusiflə sevgili deyildik ki. Mən onu sevməmişəm, o da məni. Çünki onun ürəyində sən var idin, sənsə başqasını sevirdin. Caviddir, nədir, o rus oğlanı. Hamısı bir oyun idi.
-Necə yəni oyun idi,-təəccübdən Sevincin gözləri iri açılmışdı,-bəs o sənin üçün qrupunu dəyişməmişdi? Mənə elə