ı düşünən Valeh əmibuna cəhd eləsə də Ysuif “Dərs eləyirəm.”bəhanəsilə söhbətdən yayınmışdı.
Dayısının ailəsi-gələcək ailəsi ilə axşam çörəyini yeyən və öz dediyi kimi yediklərindən ancaq zəhər tamı alan Sevil onları yola salıb süfrəni yığışdırandan sonra otağına çəkilmişdi. Canının boğaza yığıldığı, zamanın onun əleyhinə işlədiyi belə bir vaxtda təzə qohumlar toy bazarlığı, çağrılacaq qonaqların siyahısı və bunun kimi başqa məsələləri danışmaq üçün onlarda idilər. Sevil isə nəinki onlarla bir süfrədə oturmaq, onlarla qanı daşımaq belə istəmirdi. Lakin anasına görə onlara dözməli idi:bir ömr boyu. İndi isə başını çarpayısının başlığına dirədiyi yastığa söykəmiş, əlini sinəsində yumruq şəklində tutaraq gözlərini yummuşdu. Ürəyi ovcunun içində atırdı, “ürəyi”orada idi, ovcunun içində. Yanağı boyu süzülən damcıları silərək gözlərini açdı. Birdən gözü güzgü masasının üstündəki telefon qutusuna sataşdı. Qutuya elə nifrətlə baxdı ki, qutunun dili olsaydı, “Mənə niyə elə baxırsan?” deyə soruşardı. Çünki içində mobil telefon olan bu qutunu ona Xəlil hədiyyə etmişdi. Sevilin ad günü, sevgililər günü və 8 mart onun əsgərlik vaxtına düşdüyündən o da bunların əvəzini çıxaraq ona belə bir surpriz eləmək istəmişdi. Sevilin isə imkanı olsaydı qutunu onun başına çırpardı. İmkanı olsaydı...İmkanı olsaydı o heç Xəlillə nişanlanmaq məcburiyyətində də qalmazdı. Bu vaxt otağın qapısı asta-asta aralandı. Bacısını görən Sevil gözlərini qutudan çəkib bayaqkıtək yumaraq başını yastığa söykədi.
-Guya yatıb da,-deyəSevda içəri girib qapını örtdü,-məni görən kimi gözlərini yumdu.-sonra masanın üstündəki qutunun hələ də açılmadığını görüb-Bıy, telefonu niyə açmamısan?-deyə masaya yaxınlaşdı.
-Belə maraqlıdır, özün aç.
Sevilin səsindəki titrəklik bacısının diqqətindən yayınmadı. Elə sinəsində yumruqladığı əli də:
-Nə olub, ürəyin ağrıyır?-deyə təlaşla onun yanında oturdu,-əlini niyə sinənə qoymusan?-deyib onun əlini sinəsindən çəkdi. Bu vaxt Sevil gözlərini açmadan əlini oradan aralayıb