n deməyəcəyik. Səni sevirəm.
Fevral ayının on dördü, həftənin sonuncu dərs günü idi. Hər kəs bu səhəri özünəməxsus bir ümidlə açırdı. Bu gün kimin üçünsə hər şeyin başlanğıcı, kimin üçünsə adi bir “14 fevral” olacaqdı.
Sevinc anası ilə sağollaşıb qapıdan çıxdı. Yuxarı boylandı. Sakitçilik idi. Düşündü ki, Yusif getmiş olar. Məyus halda pillələri enməyə başladı. Məyusluğunun səbəbi isə dünən axşamkı hadisə idi. Yalanı az qala başına oyun açacaqdı. Hər anın öz hökmü var, deyirlər. Onu da daha böyük problemlərdən qurtaran da həmin bir an olmuşdu.
Blokun ağzına çatanda dostunun əlləri cibində büzüşmüş vəziyyətdə onu gözlədiyini görüb içinə rahatlıq gəldi.
-Dost, mən elə bildim, getmisən?
-Hə, gedəsi idim,-Yusif çölə boylana-boylana,-qapınızın açılıb-örtüldüyünü eşidib dayandım.-dedi.
Onlar blokdan çıxıb qarı xırcıldada-xırcıldada getməyə başladılar. Dünəndən bəri özünü hazırlayan, deyəcəklərini az qala əzbərləyən Yusif indi haradan başlayacağını bilmirdi. Deyəsən, Sevincin də deyəcək sözü var idi. Odur ki:
-Dost,-deyə eyni anda bir-birilərinə baxdılar.
-Sən de.
-Yox, sən de.
-Başlama da Sevinc. Mənimki elə də vacib deyil. Sən de, sonra deyərəm.-Yusif vaxt qazanmağa çalışırdı.
-Bilmirəm sevinim, ya kədərlənim?-Sevinc bayaqkı məyus ifadə ilə dodaqlarını büzmüşdü.-Dünən axşam Cavid mənə mesaj yazmışdı.
Şaxtanın iliyə işlədiyi belə bir havada elə bil Yusifin başına bir vedrə qaynar su tökdülər. Birinciliyi Sevincə verdiyi üçün peşman oldu. Sevinc isə üzündə xoşbəxtlik ifadəsi danışmağa davam eləyirdi.
Gözəl sözlər idi. Düzdür, yarırus, yarı azərbaycanca idi, amma gözəl idi. Elə mesajı oxuyurdum ki, anam çağırmağa başladı. Tez-tələsik mesajı necə sildim, heç özüm də bilmədim. Nə yaxşı ki, silmişəm. Heç bir neçə saniyə keçmədi ki, anam içəri girib əlimdə telefonu gördü. Soruşdu ki, neyləyirsən? Güclə bir şey uydura bildim. İnanmadı, telefonu məndən alıb baxdı. Necə əsirdim, onu bir Allah bilir.-sözünü bitirən Sevinc susub Yusifə baxdı.-Dost, sən nə