dərindən ah çəkdi. Ən dəyərli hədiyyəsini, İsmayıldan qalan yeganə yadigarı ovcunda o qədər möhkəm sıxmışdı ki, izi qalmışdı. Sevda heyrət içində idi. ağzını açıb nəsə demək istəyirdi ki, Sevil ondan qabaq tərpənib gözlərini açıb titrək səslə:
-Sevda, toya bir ay qalıb e,-deyə ona baxdı,-mən neyləyəcəm?
-Neyləmək istəyirsən?
-Ölmək.
-Sevil, bəsdir.
-Bəsdir, nədir, əmn təsəvvür eləmirəm e, mən özümü Xəlilin yanında təsəvvür eləmirəm. mən ölmək istəyirəm, özü də tez bir zamanda. Xəlilin olmaqdansa ölüb qara torpağa qarışmağı üstün tutaram.
-Bacı qurban, niyə üsyan eləyirsən, günahdır axı. O sənin qismətindir. Əgər başqa cür olsaydı, başqa cür də olardı. Düzdür, biraz kobuddur, amma Xəlil elə də pis adam deyil. Əsas da odur ki, səni çox sevir, səni heç vaxt yarı yolda buraxmayacaq.
-Mən onu istəmirəm, başa düşürsən, mən onu istəmirəm!-Sevil səsini qaldırdı.
-Ay qız, sus!-Sevda səsini ondan da bərk qaldırdı. Sonra qaçaraq nəzərlərlə qapıya baxıb daha asta səslə,-Kimi istəyirsən bəs?-dedi.-Sənə bütün sinfin qabağında ağzına gələni deyənimi? Ona görə hədiyyəsini belə bərk-bərk qucaqlamısan? Başa düş, o səni almayacaqdı, səninlə vaxt keçirirdi. Papa şotuna böyüyən adamdır, yetimlik görməyib, çətinlik bilməyib. Əvvəl-axır sənə qalan Xəlil olacaq, bunu başa düş!
-Yox, yox,-Sevilin dodaqları titrədi,-mən Xəlili istəmirəm,-deyə için-için ağlamağa başladı. Sinəsi köksündən çıxacaq qədər içdən ağlayırdı. Belə bir çətin anında bacısı da ona dəstək olmur, əksinə, acı həqiqətləri üzünə vururdu.
Sevda isə bu qədər sərt danışıb onsuz da kövrək olan bacısını incitdiyi üçün peşman olmuşdu. Bəlkə İsmayıl elə onun dediyi kimi biri idi, amma Sevil də sevmədiyi biri ilə evləndirilməyə layiq deyildi. Deməyə bir söz tapmayan Sevda bacısına daha yaxın oturb başını sinəsinə sıxdı, saçlarını sığallaya-sığallaya onu sakitləşdirməyə başladı.-Ana, mən gedirəm, qapını örtərsən.-deyə qapıdan çıxan Sevinc çöldə yuxarı pilləkənlərlə qaça-qaça düşən Yusiflə toqquşdu. Yusifin əlindəki test