t blankı və dəftərləri yerə səpələndi. Əvvəl diksinsə də sonra özünü ələ alan Sevinc heç nə olmamış kimi yoluna davam elədi. Yusif əyilib tez-tələsik yerdəkiləri yığa-yığa:
-Gözlə, məni də gözlə.-dedi və onun arxasınca düşməyə başladı.
Lakin Sevinc sürətini artırır və ondan uzaqlaşmaq istəyirdi. Birinci mərtəbəyə çatmışdı ki, bir-birinin ardınca güllə kimi bloka girən boz siçanla qara pişiyi görcək qışqıraraq yerində çırpındı. Onun səsindən nəinki gəldikləri kimi də blokdan çıxan pişiklə siçan, elə Yusif də qorxdu. Tez özünü ona yetirib biraz təlaş, biraz da kinayə ilə:
-Caan, çox qorxdun? Gördün, məni gözləməyəndə necə olur?-deyə ona baxdı.
Sevinc isə əlini sinəsinə tutub dərindən nəfəs alırdı. Rəngi qaçmışdı. Yusif həsrət və sevgi dolu nəzərlərini ondan çəkə bilmirdi. Onun nəzərlərini öz üzərində hiss eləyən Sevinc birtəhər özünü ələ alıb ondan aralnmağa başladı.
-Gözlə, bax, yoxsa bu dəfə qabağına şirlə ayı çıxacaq.-deyə Yusif də onun arxasınca blokdan çıxdı. Lakin Sevinc yenə də onu eşitməməzliyə vurur, addımlarını yeyinləşdirdi. Sevinc nə qədər inadcıl idisə, Yusif də bir o qədər qərarlı idi. Nəhayət, binanın döngəsində özünü ona çatdırıb qolundan yapışdı. Qərarlı və ciddi şəkildə,-Düşmənik biz? Niyə mənə qulaq asmaq istəmirsən? Mən sənin düşməninəm?-deyə soruşdu.
Acı təbəssümlə bir qoluna, bir də Yusifə baxan Sevinc:
-Dostum da deyilsən.-dedi və qolunu dartdı.
-Bilirəm,-Yusif daha asta səs tonu ilə məyus şəkildə başını yellədi,-bilirəm, hər şeyi korlamışam. O qədər yalan danışmışam, o qədər oyun oynamışam ki, heç kim mənə inanmır. Amma mən dəyişmək istəyirəm, düzəlmək istəyirəm, Sevinc. Yadındadır, hətta bunu məndən sən də istəmişdin, yanımda olacaqdın. İndi niyə məndən üz çevirirsən, niyə kömək eləmirsən?-Sevinc heç nə deməyib gözlərini qaçırdı. Bu Yusifi daha da qıcıqlandırdı. Onun baxdığı istiqamətə keçərək,-Gözlərini qaçırma,-dedi,-mən bax, gözlərimə. Gözlərim də yalan deyir?-Sevinc onun gözlərinə baxmağa qorxurdu. Çünki öz gözlərindəki sevginin