oxunacağından ehtiyat eləyirdi. Əl çəkməyən Yusif axır ki, onun nəzərlərini öz üzərinə yönəldə bildi.-Səni sevirəm.-deyə məsum və məyus şəkildə onun gözlərinə baxdı.
Bu sevgi dolu isti baxışlar, bu səs tonu, bu iki kəlimə... Bir anlıq bunların cazibəsinə elə qapıldı ki, “Mən də səni sevirəm.”deməmək üçün özünü güclə saxladı.-Sevinc, niyə məni başa düşmürsən?
-Sən məni başa düşmürsən, Yusif.-nəhayət ki, onun üzünə baxan Sevinc qərarlı şəkildə dilləndi.-Sən mənim dostum idin, dostum olaraq da qalacaqdın...
-Elə bilirsən, mən bunları fikirləşmirəm? Elə bilirsən, mənim üçün bu iki kəliməni demək belə asandır? Mən dost qala bilməyimiz, səni itirməmək üçün əlimdən gələni elədim, amma bacarmadım. Hər şeyi elə dolaşığa saldım ki, nə irəli yol var, nə də geri.-araya çökən sükutda özünü ələ alıb sakitləşən yusif daha asta səs tonu ilə.-Neyləyim ki, ürəyimə söz keçirə bilmirəm? Səni sevdiyim gerçəkliyini də heç nə ilə dəyişə bilmirəm.-dedi.
Araya yenə sükut çökdü. Sevinc gözlərini yerə dikdi “Bəlkə...bəlkə o düz deyir?. Bəlkə ona inanım və hər çeyi vaxt buraxım? Axı mən də onu sevirəm.” deyə ağlından bir fikir keçdi. Amma sonra “Yox, Sevinc, belə tez təslim olma, bu Yusifdir.”deyə tez də özünü təkzib elədi.
-Yenə alınmadı, hə? Yenə inandıra bilmədim, səni.-Yusif məyus şəkildə dilləndi.-Bağışla, sənə layiq dost ola bilmədim.-bunu deyən Yusif bir neçə saniyə onun reaksiyasını gözləyib yavaş-yavaş ondan uzaqlaşmağa başladı.
Yenə alınmamışdı. Və Yusifin xarakteri, Sevincin də qorxusu dəyişmədikcə də alınmayacaqdı.
Məktəbdə isə ilk dərsin başlamağına dəqiqələr vardı. Sinif yoldaşları Mehdini sinfə girən görcək gülüşməyə, ona sataşmağa başladılar.
-Ayə, sən niyə gəldin, getmişkən finalı da yola verərdin də.
-Bu dəfə pis sındın, Mixaylo, bizimkilər bu axşam oxuyacaqlar.
Mehdi isə özünü sındırmamağa, onlara fikir verməməyə çalışaraq gəlib yerində oturdu. Onun laqeydliyini görən Ramazan arxadan ona tərəf əyilib:
-Yadından çıxarma ha, Mixaylo, mərci