günkü xüsusi görünüşü, səliqəli daranmış yüngül jeleli saçları, təzə kostyum-şlvarı, sinfə özündən qabaq girən ətir qoxusu hamıda maraq və təəccüb oyatmışdı. İki dərs keçdi. Tənəffüsdə Leyla Ələddinlə Zamanı yanına alıb aşağı düşdü. Çox keçmədi ki, onlar qucaqlarında bir yığın məzunluq albomları ilə geri qayıtdılar. Albomları görüb sinifdəkilər sevincək onların başına yığışdılar. Albomlar vərəqlənərəkən isə bu sevinc bir buruqluq, bir həsrətlə vəzələndi. Ayrılığın qoxusu artıq burunlarını deyil, ürəklərini də yandırırdı. Qulaqlarında son zəngin sədaları yavaş-yavaş səslənirdi. Elə indidən bir-biriləri, doğma məktəb dvarları üçün darıxmağa başlamışdılar. Lakin aralarında ayrılıq anı yetişməmiş ayrılanlar da var idi. Əli gözünü kollektiv şəkilə dikib dayanmışdı. Bu şəkildə Ayanın yanında idi. üzündə xoşbəxtlik ifadəsi-bir təbəssüm var idi. bəs indi?elə Ayanın da gözü o şəkildə idi. Hanı o şəkildəki gülərüz, utancaq oğlan? Hər şey beləmi qurtaracaqdı? Başlamadan, yalanla, peşmançılıqla və bir ömr boyu sağalmayacaq yara ilə?!
Hamı idman zalına üz tutmuş, sinifdə Leyladan başqa heç kim qalmamışdı.O da sinfin qapısını kilidləyib mahnı zümzümə eləyə-eləyə ara pilləkənə yaxınlaşdı. Bu vaxt üçüncü mərtəbəyə qalxan pilləkəndə əlləri qoynunda divara söykənmiş Zərifə onu görüb aşağı düşməyə başladı.

-Leyla,dayan bir dəqiqə,-düyünlü qaşları və soyuq müraciəti onun əsəbi olduğundan xəbər verirdi.
Onu görmək hər dəfə olduğu kimi yenə də Leylanı sevindirməmişdi. Təəccüblə:
-Nə olub?-deyə ona baxdı.
-Nə bilim, nə olduğunu sən deyəcəksən.-Zərifə kinayə ilə ona yaxınlaşdı. üzbəüz dayanıb onu yaxşıca süzdükdən sonra-Mənim arxamca danışmaqla nə qazandın?
-Nə, nə danışırsan sən?-Leyla eşitdiyini başa düşməyə çalışaraq qaşlarını çatmışdı.
-Mən danışmıram, sən danışırsan! Utanmırsan, mənim haqqımda orada-burada ağzına gələni danışmağa?-Zərifə getdikcə səsini qaldırırdı.-Sənə nə mənim kim olmağımdan?! Sənə nə mənim qardaşımdan?
-Ay qız, nə səsini başına atmısan?-Leyla da səsini