arxaya dönüb maraqla soruşdu.
-Dalaşmısınız?-bu vaxt onun yanında peyda olan Mehdi də təəcüblə soruşdu.
-Nə olar, heç nə soruşmayın da məndən. Danışası halda deyiləm.
Qabaqda isə rəfiqələri Leylanın üstünə düşmüşdülər. Nuray qaşlarını çataraq:
-Leyla, o yazığı niyə arxaya göndərdin?-deyə soruşdu.
-Yazıq ilan vursun onu. Araqatandır o.
-Leyloş, bağışla amma sən bu dəfə lap ağ elədin. Haradan bilirsən ki, o deyib?
-Günay, mən Nurayla danışanda söhbətin üstünə o çıxmışdı. Bir də ki, sirrimi ancaq o bilirdi.
-Bəlkə elə mən demişəm Leyloş, ola bilməz?-Nuray reaksiyasını öyrənmək üçün maraqla ona baxdı.
-Yox Nuruş, bayaq da dedim. Mən səndən şübhələnmirəm.
-Məndən şübhələnirsən, çünki mən sənin yaxınınam, səni sata bilmərəm. Bəs niyə buna bir də Ələddin tərəfdən baxmırsan? O səni sevir, sənin sirrini necə gedib ona-buna deyə bilər?
Leyla üzünü turşudub çiyinlərini atdı. Günay da bacısına qoşuldu.
-Leyla, Nuray düz deyir.o səni n sirrini heç vaxt heç kimə deməz. Səni sevməyi bir yana, o çox saf, ürəyi təmiz uşaqdır.
Kənan-Leyla-Ələddin cəbhəsindəki Asyanın da gözündən qaçmamışdı və əslində nələrin olduğu onu da çox maraqlandırırdı. Buna görə də işarə eləyərək Mehdinin diqqətini çəkmiş və soruşmağa başlamışdı. Parta yoldaşlarının öz aralarında pıçıldaşmaları istər-istəməz Əli ilə Ayanın da diqqətini cəlb eləmişdi. Əli Asyaya, Ayan isə Mehdiyə sarı baxmaq üçün başlarını qaldıranda gözləri toqquşdu. Əli bu dəfə gözlərini onun gözlərindən çəkə bilmədi. Çünki o gözlərdə artıq “Niyə”lər yox, “Bağışla”lar oxunurdu. Bu gözlər artıq daha mülayim, daha qayğıkeş baxırdı. Bu istər-istəməz Əlinin üzündə təbəssüm oyatdı. Qaşlarının düyünü açıldı, üzünə işıq gəldi. Özü də bilmədən Ayana gülümsədi. Elə Ayan da ona gülümsədi. bu bayaqdan öz aralarında pıçıldaşan Asya ilə Mehdinin də diqqətini çəkdi və onlar maraqla gah onlara, gah da bir-birilərinə baxırdılar. Lakin bu çox uzun çəkmədi. Ayanın ona gülümsədiyini görən Əli özünün də gülümsədiyinin fərqinə varıb gözlərini