deyəcəkdin?
-Heeç,-deyə Yusif gözlərini yerdən qaldırmadı,-elə də vacib deyildi.-deyə köks ötürdü. Çünki nəsə deməyə ehtiyac qalmamışdı.

Əli bu gün məktəbə bəlkə də hamıdan tez gəlmişdi. Həyəcanından bir yerdə dayana bilmir, sinifdə var gəl edir, tez-tez də pəncərəyə boylanırdı. Bu gün onun üçün “böyük gün”idi. Məktubla da olsa sevgisini elan edəcəkdi. “Birdən pis qarşılasa və bir də üzümə baxmasa?”deyə bir həyəcan da var idi içində. Amma nə olursa olsun, o bu gün bunu etməli idi. Sevmək və bunu bildirmək onun ən təbii haqqı idi. Yerinə qayıdıb Ayanın partasına bir xeyli baxdı. Düşündü ki, məktubu necə versin. Bunu düşünə-düşünə portfelini açmağa başladı. Yazdığı məktubun qoyulduğu açıqcaya bir də baxmaq istədi. Açıqca qoyulan kitabı əlinə almaq istəyirdi ki, kiminsə qapıya yaxınlaşdığını və qapının astaca aralandığnı hiss elədi. Tez kitabı portfelinə atdı. Ayan idi. Onu görcək lap özünü itirdi. Ayan da onu görüb duruxdu.
-Əli, nə yaxşı tez gəlmisən?
-Məən?-deyə portfelinin ağzını bağlayan Əli-Nə bilim evdə dura bilmədim.-dedi.
Paltosunu soyunan Ayan onu aparıb asılqandan asdı və yerinə qayıtdı. Əli isə bu müddət ərzində nəsə düşünürdü:
-Ayan,-deyə birdən dilləndi,-səndən bir söz soruşa bilərəm?
-Söz?-maraqla qaşlarını çatan Ayan-Soruş.-dedi.
-Təsəvvür elə ki,...eee..məsəl üçün də, guya,-Əli haradan başlayacağını bilmirdi,-bir oğlan, elə qohumlarından bir oğlan sənə məktub yazıb. Onu necə qarşılayardın?
-Heç necə.-deyə Ayan çaşbaş halda çiyinlərini çəkdi.
-Necə yəni, heç nə?
-Çünki bizim qohumlarda mənə o məktubu yazacaq yaşda oğlan yoxdur. Ya çox böyükdürlər, ya da çox balaca.
-Həə.-deyə gülümsəsə də Əli Ayanın reaksiyasını öyrənə bilmədiyi üçün sualı verməyinə peşman olmuşdu.
Çox keçmədi ki, digərləri də gəlməyə başladılar. Zəng içər vuruldu və dərs başladı. Lakin Əli nə qədər eləsə də fikrini dərsə verə bilmirdi. Üzündə narahatlıq qarışıq bir həyəcan var idi.
Bir neçə dərs keçdi. Dostlarının da dəstəyi ilə cəsarətlənən Əli nəhayət ki, məktubu