u sahibinə vermək qərarına gəldi. Bir neçə dərs əvvəl qurulan plana görə Sevinc Yusifin işarəsi ilə Ayanı götürüb sinifdən çıxacaqdı. Yerdə qalanların başını isə dalaşan Yusiflə İsmayıl qatacaqdılar. Əli isə bu arada məktubu Ayanın çantasına atacaqdı. Hər şey plan üzrə başladı. Adaşına dəftər vermək bəhanəsi ilə Sevinc Ayanı da alıb sinifdən çıxdı. Zarafatları dava ilə nəticələnən Yusiflə İsmayıl isə uşaqların diqqətini özlərinə çəkə bilmişdilər. Qalırdı planın son və ən mühüm hissəsi:məktubu çantaya atmaq. Yusiflə İsmayıl zarafatlaşmağa başladıqları an Əli arxayın şəkildə onlara baxa-baxa portfelini açıb açıqcanı axtarmağa başladı. Hətta o qədər əmin idi ki, heç portfelin içinə baxmırdı da. Birazdan bu əminliyi təlaşla əvəz olunmağa başladı. Bir xeyli əlini kitab-dəftərlərin arasında gəzdirsə də heç nə tapa bilmədi. Yəni, məktubu gətirməmişdi? Bir gözləri Əlidə olan dostları artıq bir-birilərini itələyirdilər. Əli isə portfelini içini çölünə çıxarmışdı. Bütün kitab-dəftərləri, testləri, hamısı partanın üstündə idi. İsmayılla Yusif əlbəyaxa olmaq üzrə idilər. Əli son ümid kimi ciblərini gəzməyə başladı. Yox idi. Asılqana tərəf gedib bu dəfə paltosunun ciblərini axtardı. Orada da yox idi. Sinfin başı isə İsmayılla Yusifi ayırmağa qarışmışdı. Əliyə iynə vursan qan çıxmazdı. Əsəbi halda yerinə qayıtdı. Partasının üstündəkilərini bir göz qırpımında sıyırıb yerə tökdü. Hamı dönüb geriyə-səsə baxdı. Əlləri ilə boynunu və başını bərk-bərk ovub dişlərini bir-birinə sıxan Əli yerində güclə dayanırdı. Yaxaları bir-birilərinin əlində olan Yusiflə İsmayıl tez aralanıb onun yanına gəldilər.
-Nə olub ə? Bu nədir?-deyə İsmayıl yerdəkiləri göstərib soruşdu.
-Tapmadım!
-Nəyi tapmadın?-Yusif də təəccüblə soruşdu.
-Başımı! Nəyi olacaq, məktubu!
-Yaxşı-yaxşı baxmısan?-İsmayıl əyilib yerdəkiləri yğmağa başladı.
-Görmürsən, hamısı yerdədir?
-Yaxşı, özünə gəl, axtararıq.-deyə Yusif onun çiyinlərindən tutaraq oturtmaq istədi.
-Nə olub Əli, nə itirmisən?-bayaqdan onlara baxan