tutmaq, gözləlinə baxmaq istəyiləm. Məni sevməsən də ola, təki yanımda ol. Xatilə, həyat yoldaşım olasan?
Həyəcandan ürəyi yerindən çıxan Xatirə müəllimə başını qaldırıb onun gözlərinə baxmağa cəsarət eləmirdi. Bu gözlərdən, elə bu sözlərdən də oxunan bu böyüklükdə sevginin qarşısında özünü aciz hiss eləyirdi. Bir insanı unutmaq kimi, sevməkdəmi bu qədər çətin idi? yox deyib onun qəlbini qıracaqdı, ya hə deyib bir ömr boyu özünü aldadacaqdı?
-Xəyal, bax sən çox yaxşı insansan...
-Xatilə, bu cümlənin sonunun hala gedəcəyini bililəm.
-Yaxşı, onda belə deyim:mən səni çox incidəcəm, çünki...
-Yox deməyə çalışısan, amma dolayı yolla...
-Sözümü niyə kəsirsən, axıra kimi qulaq as da. Mən sənə elə birinci dəfədən demişdim, qəlbimin qapılarını bağlamışam deyə. Amma nə vaxtsa ağlımın qapılarını aça bilərəm. açdım da, çünki sən mənim etibarımı, hörmətimi qazanmısan, əsas olan da bu deyilmi? Etibar və hörmət olmayan yerdə sevgi yarana bilərmi? Sən mənim bu dünyada tanıdığım insanların içərisində ən yaxşı insansan. Bəlkə sən öz qüsuruna görə, sözümə görə üzr istəyirəm,bəlkə öz pəltəkliyinə görə biraz özündən utanırsan, amma qətiyyən. Sənin qızıl kimi ürəyin var, mən bu cür ürəyi necə qıra bilərəm?
-Hə, yəni?-onun bu sözlərindən təsirlənən Xəyal müəllim həyəcanla soruşdu.
-Yəni, hə, razıyam.
-Sən..sən məni xoşbəxt elədin,-Xəyal müəllim əsən əlləri ilə onun əllətrindən daha bərk tutdu,-söz veliləm, mən də səni xoşbəxt eləyəcəm.
-Amma Xəyal, mənim bəzi dözülməz xasiyyətlərim var, çox xırdaçıyam, məsələn....
-Nədi, gözümü qolxudusan?
-Yox, olanı deyirəm. Hər şeyi problem eləyib küsürəm. Görürsən, bu günə qədər səni neçə dəfə incitmişəm.
-Xanım qız, hə demisən, geli dönüş yoxdu. Bu alada, mənim də dözülməz xasiyyətləlim va, xəbəlin olsun. Onlalı sonla danışalıq. Sən sizinkilələ danış, bizimkilə elçi gəlmək istəyi
-Elçi, belə tez?
-Yox, sən indi de, mən elçimi avqustda göndələcəm. Bəs nə vaxt? Qaldaşım öldülülü e, məni. Ona qalsa mən elə günü bu gün evlənməliyəm.