barışarlar da.
-Mən sənin üçün dünənki uşaq deyiləm, ha. Hazırlığa getmişəm qızı gətirməyə, görürəm, məndən qabaq blokun qabağında kimsə dayanıb, məni görən kimi qaçdı, ağacların arxasında gizləndi. Sonra yolla gəlirik, hiss eləyirəm ki, arxadan kimsə addımbaddım bizi izləyir. Hələ qonumş-qonşudan eşitdikərlərimi demirəm. Prosto yanımda Sevinc oldu deyə ayaq saxlayıb o gədəyə heç nə demirəm. Onun anasına deyirsən, ya özünə deyirsən, mən bilmirəm. onu bir də Sevincin ətrafında görsəm, heç nəyə baxmayacam.
-Malik, qurban olum, özünə gəl. Deyir qız evindən toydur, oğlan evinin xəbəri yoxdur. Belə bir şey olsa, qabağını birinci elə özüm alaram. Bir də ki hər deyilən sözə niyə inanırsan?
Elə bu vaxt çöldən telefon səsi eşidilməyə başladı. Malik əmi durub çölə çıxa-çıxa:
-Mən heç nə bilmirəm,-dedi,-mənim o gözü-qaşı qaynayan Yusifə verəsi qızım yoxdur. Atası nədir ki, balası da nə olsun?-deyə qapının arxasındakı asılqandan asılmış pencəyinin cibindən telefonunu çıxarmağa başladı,-Vaxtilə arvad-uşağının başına gətirmədiyi oyun qalmadı, o Valehin. Mənim onun oğluna verəsi qızım yoxudr.
-Malik, qapının ağzında belə danışma,-onun arxasınca çıxan Xavər xala əlini ağzına vura-vura ona xəbərdarlıq eləyirdi,-eşidən olar.
-Əşi, eçitsinlər də, kimdən qorxacam?-deyə Malik əmi nəhayət ki, telefonu tapıb qulağına qoydu.
Eşidən olmuşdu. Sevincsən sonra onun atasından da bunları eşitmək Yusifin ümidlərini tamam qırmışdı. Beləcə onların qapısında donub qalmışdı. Demək ki, hər şeyin səbəbkarı elə öz atası idi. Bəs indi o neyləyəcəkdi? Özünü dəyişəcəkdi, ya keçmişə gedib atasını? Çiyinlərində bütün dünyanın yükünü daşıyırmış kimi qəddi bükülmüş, yorğun addımlarla pillələi qalxdı. Ürəksiz-ürəksiz qapılarının zəngini basdı. Ona qapını açan anası onu yenə belə görüb başını buladı.Yusif etiraz eləsə də güc-bəla ilə onu yemək süfrəsinə oturtdu. Sonra içəri səslənərək ərini yemək yeməyə çağırdı. Atasını görmək indi Yusifin istəyəcəyi ən son şey idi. Lakin ədəb qaydalarına uyğun olaraq