q onu görcək azca yerindən dikəldi. Sonra nə düşündüsə süfrədən qalxıb:
-Mama, mənə tökmə, ac deyiləm,-dedi.
-Hara gedirsən a bala? Hazırlıqdan gəlmisən, otur, çörəyini ye.-deyə Valeh əmi onu saxladı.
-İştaham yoxdur.-Yusif atasının üzünə baxmadan qaşqabaqlı şəkildə dedi.
-Otur,-atası onu qolundan çəkərək oturtmaq istədi, sonra göz vuraraq,-mən bilirəm sənin iştahan niyə yoxdur.-dedi.-olar belə şeylər, biz də gənc olmuşuq.
-Sən necə gənc olmusan?-Yusif kinayə ilə atasına baxdı.
-Necə yəni necə?-Valeh əmi əvvəl onu başa düşmədi, sonra gülümsəyərək,-Hamı necə, mən də elə.-dedi.- Sonra oğluna tərəf əyilib asta-asta,-Narahat olma, mənə də naz eləyiblər, mənə də yox deyiblər. Amma mən də özümə görə az olmamışam.-atasının bu sözləri Yusifi daha da qıcıqlandırdı, barmaqlarını möhkəmcə bir-birinə keçirib özünü güclə saxladı.-Sənə qız yoxdur?-deyə əlini oğlunun çiyninə vurdu. Bu isə Yusifin cinlərini təpəsinə vurdu.
-Yoxdur papa, mənə qız yoxdur,-deyə hirsli-hirsli atasına baxdı,-çünki mən sənin oğlunam. İllər əvvəl sənin elədiyin səhvlərin cəzasını indi mən çəkirəm. Sən o vaxt o səhvləri eləyəndə heç oğlunun bu gününü fikirləşirdin?
Valeh əmi ömründə ilk dəfə idi ki, oğlundan belə sözlər eşidirdi. Gözləri bərəlmiş şəkildə, çaşqın halda bir oğluna, bir də arvadına baxırdı. Vəziyyəti belə görən Nuridə xala:
-Yusif, bu nə danışıqdır, atanla danışırsan?-deyə oğlunu danlamağa başladı.-Bərəkallah!
-Mama, heç olmaya, sən yox. Sən ki iki körpə uşaqla günlərlə bağlı qapı arxasında ac-susuz qalmısan. Papa pulunu yemək-içməyə, ona-buna xərcləyəndə sən bizim başımızı Allah babanın damdan atacağı torbalarla qatmısan. Dayıgil xəbər tutub rayondan gəlib qapını sındırmasaydılar, bunu yaxşıca döyüb adam eləməsəydilər, sənin halın necə olacaqdı, mama?-Yusif susub əlində boşqab xısın-xısın ağlayan anasına baxdı. Səsi titrəyə-titrəyə,-O mənə inanmır,-dedi,-nə o inanır, nə də ailəsi. Amma mən onları qınamıram, çünki ot kökü üstdə bitər, çünki Valehin oğlu da özünə oxşayar.-Yusif