yenidən üzünü atasına tutdu. Valeh əmi gözlərini süfrədəki çörəkqabıya dikib məyus şəkildə dayanmışdı-Əksər oğullar atalarına oxşamaq istəyirlər, amma mən sənə oxşamaq istəmirəm, oxşamayacam da. Amma elə bilmə ki mənə psi nümunə olmusan, əksinə pisdən də yaxşını götermək olur. Məsəl üçün, mən sənin ki, ailəmi günlərlə ac qoymayacam, həyat yoldaşımı ayağımın tozu yox, başımın tacı eləyəcəm, onu başqalarına dəyişməyəcəm.-Yusif bunu deyib ayağa qalxdı,dolmuş gözlərini silə-silə gedib əli ilə üzünü tutub ağlayan anasını qucaqladı,-Canım anam, ağlama, qorxma, mən sənə pis oğul olmaram. Sən bizə görə bütün bunlara dözmüsən. Mən heç sənin üzüənə ağ ola bilərəm?
Valeh əmi isə başını masaya dirədiyi əllərinin üstünə qoyub qaşlarını düyünləmişdi. Oğlu ona heç vaxt unutnayacağı bir dərs vermişdi.May ayı kimi on birincilər də özlərinin məktəbdəki son həftələrini yaşayırdılar. Artıq proqram üzrə dərslər bitmişdi. Müəllimlər jurnalları, yekun qiymətləri, on birincilər isə bir-birilərinin xatirə dəftərlərini, köynək və məzunluqlarını yazmaq təlaşında idilər. Məktəbin bu ilki göyərçinlərinin gözlərində elə bir həsrət qarışıq şuxluq var idi ki, qızları dindirsən ağlayar, oğlanlar isə özlərini mərd tutmaq üçün dəridən-qabıqdan çıxardılar.
İlk dərs başlasa da, partaların yarısı hələ də sahibini gözləyirdi. Bir tərəfdə Mirvari müəllimə Leylaya öz fənnindən yekun qiymətləri yazıdırır, digər tərəfdə isə sinifdəkilər partalarının üstündə qalaq elədikləri dərslikləri ilə son dəfə maraqlanırdılar. Kitabları domino daşları kimi üst-üstə yığıb bina düzəldən kim, ürəyində arzu tutub Ədəbiyyat kitabının hər hansı vərəqini qorxa-qorxa açan kim, sonuncu dəfə sevimliyi dərsliyini vərəqləyən kim, xatirə dəftəri, məzunluq, köynək yazan kim. Günay arxaya dönərək:
-Mixaylo, yazıb qurtarmadın?-deyə soruşdu.
-Yazeyram dana, bir səbrin olsun.-Mehdi başını xatirə dəftərindən qaldırmadan dilləndi.
-Səliqəli yaz, qara salma.
-Boooy,-Mehdi başını qaldırıb maraqla ona baxdı,-indi də xəttimi