i bəyənmirsən? Sən sabah məni yolda görsən salam da verməzsən ki.
-Yaxşı daha, şitləşmə, tez yaz. Hələ Kənana da verəcəm.
-Kənanı tapsan, verərsən.-deyə Mehdi ciddiləşib sinfə boylandı,-gəlməyib.
-Zərifənin yanındadır?-Günay Mehdiyə tərəf əyilərək asta-asta soruşdu.
-Deyəsən.
Ramazan Sevinci səsləyərək onun xatirəsini özünə qaytardı. Bu vaxt dözməyən Yusif:
-Bu nədir, sənin xatirəni məndən başqa hamı yazdı ki.-deyə ona baxdı.-Mən yazmayacam?
Onun bu üz ifadəsi və sözünə ürəkdən gülsə də Sevinc heç özünü sındırmayıb:
-Yazmaq istəyirsən, yaz da.-dedi-Əlini tutan var?
Sevincin xatirə dəftərini öz qabağına çəkən Yusif birdən nəsə yadına düşmüştək stulunun arxasına keçirdiyi məzun köynəyini götürərək ona uzatdı:
-Al, sən də bunu yaz. Ürəyindən nə keçirsə, mənə nə qarğışın varsa, hamısını yaz.
-Mən qarğış bilmirəm,-deyə köynəyi alan Sevinc onun üzünə baxaraq,-mən sadəcə köhnə dost kimi yazacam.-dedi.
Yusif daha heç nə deməyib xatirəni vərəqləməyə başladı. İsmayıl kitablardan binaya bənzər maraqlı bir fiqur ucaltmaqda idi. Bu vaxt onun köynəyini yazmaqla məşğul olan Kərəm onu səsləyərək maraqla soruşdu:
-Smayl, bu köynəyin üstündəkilərini kim çəkib belə?
-Mən.-deyə İsmayıl özünəməxsus bir razılıqla dilləndi.
-Səən?-maraqla dodaqlarını büzüb bir ona, bir də köynəyin arxa hissəsində çəkilmiş rəsmə baxan Kərəm,-Qızı da qəşəng çəkmisən,-dedi,-lap...
-Şakiraya oxşayır, hə?-deyə İsmayıl onun sözünü ağzında qoydu.
-Heç yanından keçməyib. Bu daha gözəldir.
-Yox, yox, odur.
-Nə deyirəm, o olsun.
İsmayılın Şakira dediyi qız əslində Sevilə daha çox oxşayırdı. Amma Kərəm bunun üstünü vurmadı. Hətta köynəyin boyunluğunun altındakı düz bucaq şəklində yazılmış İSMAYILİVES yazısının mənasını da soruşmadı. Lives tərsinə Sevil oxunurdu.
-Ramo, partanı tərpətmə, qoy möhtəşəm əsərimin sonuncu daşını da qoyum.-deyə İsmayıl ehtiyatla əlindəki Coğrafiya dərsliyini qoymaq istəyirdi ki, bu vaxt qapı açıldı. Qabaqda Sevil, arxada çoxlarının tanımadığı Xəlil sinfə