də deyirəm, nə olub? Son zəng gəlməmiş qızların zırıltısı başladı da.
-Siz hissiyatsızsınız, biz neyləyək? Adam peşman olur sizinlə bir söz danışmağa.-Asya bunu deyib aralanmaq istəyirdi ki, Mehdi onu qolundan tutaraq onu geri qaytardı.
-Xoroşo da, Asya bajı, zarafat elədim. Biz hissiyatsız deyilik, prosto təbiət bizi belə yaradıb, bizim göz yaşlarımız içimizə axır. Məktəbin qurtarmağını mən də istəmirəm, zato gündəlik başımı qatırdım. Baxma da, on bir il zarafat deyil, uje bir-birimizin hər xasiyyətinə, hər hərəkətinə öyrəşmişik. Vallah, heç ən yaxın qohumlarımızı o qədər tanımırıq, çem bir-birimizi belə tanıyırıq.
-Amma nə olsun? Bir gün başlayan, bir gün bitməlidir. Prestavlyayeş, biz bir də belə bir yerə yığılmayacayıq, beləcə deyib-gülməyəcəyik.
-Mən gedib Təhsil Nazirliyinə şikayət eləyəcəm, qoy məktəbi ömürlük eləsinlər. Yeddidən-yetmiş yeddiyə. İnstitut-mintitut, işləmək, ailə-zad hamısı burada olsun. Hamı da öz sinif yoldaşı, məktəb yoldaşı ilə evlənsin. Onsuz da məktəb böyük bir ailədir.
-Super fikirdir,-Asyanın gözləri parıldadı,bir anlıq özü də buna inanmaq istədi,-onda Ayanla Əli də barışar, elə İsmayılgil də. –sonra qaşlarını çatıb bayaqkı ifadəni aldı-Amma sadəcə fikirdir.
-Bilirsən, əslində hər şey özümüzdən asılıdır. İstəsək, hər il sözləşib məktəbdə yığışa bilərik. Bayramları, xoş günlərimizi bir yerdə keçirə bilərik.
-Eee Mixaylo, özümüzü aldatmayaq da. Məktəbi qurtarandan sonra o qədər problem olacaq ki.
-Siz qızlar dəhşətsiniz e, ağlamağa mütləq bir səbəb tapırsınız. Mən istədim sənin kefini açım, sən yenə bur nunu sallayıb durdun.
-Xoroşo da Mixaylo, izvini. Yenə də çox sağol.
Tənəffüs olsa da əksəriyyət çölə çıxmamışdı. Mobil telefonlarla şəkil çəkdirən kim, söhbət eləyən kim, köynək, məzunluq yazan kim. Qonşu sinifdən bir şagird sinfin qapısına yaxınlaşıb içəri boylana-boylana:
-Bu sinifdə Əli ilə Ayan kimdir?-deyə soruşdu.
Üzlərdə təəccüb və təbəssüm yarandı. Hamı bir-birinə baxdı. Adları çəkilənlər dikələrək burada