yüngülləşdirmişdi. Üçüncü mərtəbəyə qalxıb təşkilatçının otağına yaxınlaşanda Ayanın əlindəki kağızı oxuya-oxuya dəhlizboyu-ona əks istiqamətlə getdiyini görüb üzünə xəfif təbəssüm gəldi. Bir müddət onun arxasınca baxıb təşkilatçının otağına yaxınlaşdı.
Bir neçə qırx beş dəqiqə keçdi. Kitablar təhvil verildiyindən və yarımilliklər yazılmaq üzrə olduğundan aradan keçənlərə dərs demək olmazdı. Artıq bəzilərinin getmək üçün hazırlaşdığıdığını görən Leyla işini yarımçıq qoyub ayağa durdu. Hamının eşidə biləcəyi səslə:
-Uşaqlar, sabah qəbirüstünə gedəcəyimiz yadınızdan çıxmayıb yəqin ki,-deyə sözə başladı.-Saat onda hamı məktəbin həyətində olsun, avtobus bura gələcək. Yusif, güllər yadından çıxmasın.
-Ayıb söhbətdir. Dünəndən zakaz vermişəm, narahat olma.
-Mirvari müəllimə də gələcək?
-Nə bilim, Ayan, gəlməlidir.
-Axır ki, bu on bir ildə bir də yığışıb bir yerə gedə bildik,-Mehdi kinayə ilə ağzını büzdü,-o da qəbirüstü.
-Niyə poliklinikaya ki, gedirdik, onu saymırsan?-Zaman gülə-gülə ona baxdı.
-Adam bu qədər unutqan olar?-Leyla təəssüf dolu baxışlarla onlara baxıb başını buladı.-Rəhmətlik Rəfiqə müəllimə bizi muzeylərə, şəhərin gəzməli yerlərinə az aparıb?
-Bunlar belədirlər də, Leyla.-Asya da ona qoşuldu,-bunlar bir-iki aya bizi yolda görəndə də salam verməzlər.
Beləcə sinif mübahisə meydanına döndü. Amma daha bir-birilərini susdurmaq, haqlı olduqlarını sübut eləmək üçün deyil, birlikdə daha çox vaxt keçirmək üçün yarışırdılar. Çünki bilirdilər ki, bir də bir araya gəlmək, maraqlı söhbətlər, mübahisələr eləmək üçün fürsətləri olmayacaq.
Çox keçmədi ki, sinif boşalmağa başladı. Leyla isə hələ də kitabların kodunu dəftərdəkilərlə tutuşdurmaqda idi. Hər il dərs ilinin əvvəlində və sonunda beləcə kitablarla məşğul olar və yorulardı. Lakin əvvəlki illər bu işdə ona rəfiqələri də kömək edərdi. Bu il isə onlar rayondan qonaqları gəldiyindən tez getməli olmuşdular. Leyla bezgin və yorğun şəkildə başını kitabın üstünə qoyub:
-Offf, bu nə zülmdür? Özümə söz