kömək eləməkdir. On bir il necə, indi də elə. Mənim yanımda özünü narahat hiss eləməyinə ehtiyac yoxdur.-sonra dəftəri gözdən keçirərək,-Fizikadasan?-deyə soruşdu.-Sən qaldığın yerdən kodları de, mən yoxlayaram.
Beləcə növbəti bir saat ərzində onlar yerdə qalan dərslikərin də kodlarını yoxlayıb qurtardılar. Leylaya elə gəlirdi ki, onun sevgisini qazanmaq üçün buradadır. Ələddin isə əksinə, sevdiyi insana kömək eləmək üçün getməmişdi.
Ayan, Sevinc və Asya evə getməzdən əvvəl öz balaca dostlarına-birincilərə baş çəkirdilər. Artıq bir a sinfinin də dərsi birmişdi. Bəziləri anaları ilə getsə də, bəziləri sinifdə qalıb analarını gözləməkdə idilər. Fürsətdən istifadə eləyən qızlar da onlarla şəkil çəkdirirdilər. Birdən balaca qızlardan biri əlində rəsm olan bir vərəqlə yaxınlaşaraq Ayanın ətəyindən dartdı. Bu Əlinin götürdüyü uşaq idi. Ayan ona tərəf əyildi. Mehribanlıqla:
-Nədir, gözəlim?
-Şeyy... Əli gəlməyib?
-Yox... gəlmişdi, amma indi yoxdur.
Balaca İlahə məyus şəkildə dodaqlarını büzərək gözlərini yerə dikdi.
-Mən onun üçün şəkil kəçmişdim.
-Nə şəkli?-deyə Ayan rəsmi ondan alıb maraqla baxmağa başladı. Şəkildə dağlar, dağların qoynundan boylanan günəş, tünd göy buludlar, buludlarlardan iri quşlar, pilləkəni, pənəcərəsi, bacası olan ev, yanında üstündəki almaları az qala ağacın dörddə biri boyda olan ağac, və nəhayətdə evin yanında bir oğlan və bir qız təsvir olunmuşdu.-Hmm, bu oğlan Əlidir, qız da sənsən?-deyə Ayan maraqla qıza baxdı.
-Yox, o qız sənsən.
-Məən?-Ayan duruxdu.-Niyə?
-Çünki ki sən onun üçün ölmüşdün. Səni bıçaqla vurmuşdular, sən də ölmüşdün. Sonra sağaldın, gəldin.
-Bunları sənə kim deyib?
-Qardaşım, o beşdə oxuyur, o eşidib. Amma anam deyir ki, sən onun dostusan, çünki ki dostlar pis günlərində bir-biri üçün canlarını verirlər, bir-birini tək qoymurlar. Sən də onun üçün canını vermisən.
Ayanın gözləri doldu. Balaca İlahənin başını sığallayıb yanağından öpdü.
-Bunu saxla, Əli gələndə verərsən. yaxşı?
-Yaxşı.-deyib qız yerinə