ə keçdi.
Bayaqdan bəri başları şəkil çəkdirməyə qarışan rəfiqələri Ayanın kövrəldiyini görüb təəccüblə bir-birilərinə baxdılar. Ayan isə özünü arxa pəncərənin qabağına verdi. Balaca İlahə onun yaralarını yenidən qanatmışdı.
-Dostlar bir-biriləri üçün canlarını verirlər, bir-birilərini pis günlərində tək qoymurlar. Mən sənin üçün canımı verdim, bəs sən neylədin, Əli? Balaca uşaq qədər olmadın.-deyə öz-özünə pıçıldadı.
Əli də ən az Ayan qədər yaralı idi. Ən az. Ayanın bədəni, ürəyi, qüruru yara almışdısa, Əli vicdan, ruh, ürək, hətta beyin yaralarını daşımağa məhkum idi. Fikirləşməkdən artıq beyninin sızıldadığını, başının özünə ağırlıq elədiyini hiss eləyirdi. Ayanla hər dəfə üz-üzə gəldikdə isə yaraları təkrar-təkrar qanayır, heç cür qaysaq tutub sağala bilmirdi. Bir də şərt yarası var idi. Anasına görə sevdiyindən uzaqlaşmağa məcbur qaldığı o şərt. Kənardan çoxlarına aciz və iradəsiz görünən Əli əslində çoxlarının daşıya bilməyəcəyi bir yükün altına çiyinlərini vermişdi. Çoxları üçün həyatına qarşı laqeyd, qorxaq, çətinliklərə qarşı mübarizə aparmayan Əli əslində mübarizənin ən çətin yolunu seçmişdi. Susaraq mübarizə aparırdı. Bütün sıxıntı, stress və kədərini içində yaşayır, başqalarını öz dərdi ilə yükləmək istəmirdi. Dərdini tək daşıyırdı və yaşayırdı. Onsuz. Girdiyi bu Xeyir-Şər mübarizəsində hələ ki qazanan Şər idi. Gözlərini oymuş, suyunu əlindən almışdı, səhrada köməksiz qoymuşdu. Amma hər yolun bir sonu var idi. və Əli də bilirdi ki, bu mübarizənin sonunda işığını, həyatını-sevdiyini Şərdən geri ala biləcək. Çünki ürəkdə Allah sevgisi, batində təmizlik və xeyirxahlıq, sabaha inamı olan hər bir mübarizənin sonunda qalib gələn Xeyir olur.
Ələddin üzündə xoşbəxtlik ifadəsi bir təbəssüm pilləkəni qalxıb qapılarına yaxınlaşırdı. Özünü əvvəlki günlərə nisbətən daha yüngül və xoşbəxt hiss edirdi. Bir saat da olsa sevdiyinin yanında olmuş, onun yükünü yarı bölməyə çalışmışdı. Səni sevməsə də yanında olması, səsini eşitmək, gözlərinə baxa bilmək bir sevən üçün