hər şey idi. Evlərinin qapısını açıq görəndə Ələddinin üzündəki təbəssüm təəccüb və təlaşla olundu. Bir anlıq evə oğru girdiyini düşünüb təlaşlandı, eyni təlaşla da qapını açıb dördgözlə içəri boylandı. İlk baxışdan hər şey qaydasında görünürdü. Amma onun təlaşını daha da artıran gördüyü yox, eşitdikləri olmuşdu. Zahidə xala otaqda kiminləsə hirsli-hirsli danışırdı. Ələddin ayaqqabılarını soyunmadan özünü otağına qabağına verdi.
-Mən indi qardaşına nə deyəcəm, hə? Yazıq uşaq iki-üç həftədir, bunlara görə hazırlıqlarında qalıb, universitətə girə bilməyəcəm deyə fikir eləyir. Sən də durub onun şəxsiyyət vəsiqəsi ilə kartını gizlətmisən? Bu nə deməkdir axı, Nərgiz?
-Mən qorxdum, qorxdum ki, o yenə bizi qoyub gedəcək. Öz nənəsigil gəlib gedəndən sonra tez qaralamalara, testlərə Musayev yazırdı, hətta bir dəfə familyamı dəyişəcəm də demişdi. Məndə bunları gizlətdim ki, familyasını dəyişməsin, bizi qoyub getməsin.-Nərgiz ağlaya-ağlaya deyirdi.
Eşitdiklərindən bərk əsəbləşən Ələddin portfelinin yerə çırpıb iri addımlarla evdən çıxdı və hətta qapını da arxasınca çırpdı. Səsə Zahidə xala ilə Nərgiz təlaşla otaqdan çıxıb yerdə Ələddinin portfelini görcək bir-birilərinə baxdılar. Ələddin enə də qəfildən bir sirrin üstünə çıxmışdı. Bu dəfə daha çox inandığı və bağlandığı bacısı onu aldatmışdı.
-Qaqaş, qaqaş, qurban olum, dayan,-Nərgiz qaça-qaça blokdan çıxıb özünü qardaşına yetirdi,-getmə.
-Çıx yuxarı!-Ələddin qəzəblə bacısına baxıb qolunu yana itələdi.
-Bağışla, nə olar. Vallah mən onları sabah sənə verəcəkdim.-Nərgiz ağlaya-ağlaya onun qolundan yapışdı.
-Ay qız, çıx yuxarı, camaat baxır!
-Yenə də gedəcəksən? Yenə yoxa çıxacaqsan? Bu dəfə qoymaram, qaqaş!
-Qurban olum, çıx yuxarı,-Ələddin həyətin ortasında dayanıb həm özünü sakitləşdirməyə, həm də bacısını göndərməyə çalışır, gözlərini yumub ağır-ağır nəfəs alırdı,-imkan ver, mən özümə gəlim, başa düşüm ki, mən hansı günahın sahibiyəm ki, başıma bunlar gəlir.
-Yox, sən gühahlar deyilsən, bütün günahlar