r məndədir.
-Nərgiz,-Ələddin səsini daha da qaldırdı,-çıx get dedim.-deyə ona blokun qapısını göstərdi.
Nərgiz daha heç nə deməyib ağlaya-ağlaya bloka doğru getməyə başladı. Ələddin yenə çətin vəziyyətdə idi. Hara gedəcəyini, dərdini kimə deyəcəyini bilmirdi.
Axşam çörəyini xalasıgildə yeyən Xatirə müəllimə indi də mətbəxdə qabları yuyub-yığışdırmaqla məşğul idi. Evdə hərə bir işlə məşğul olduğundan, qabları yumaq ona qalmışdı. Elçilik söhbəti çıxandan bəri xalası ona göz verib işıq vermir, hər fürsətdə Xəyalın və onun ailəsinin onlara uyğun olmadıqlarını deyirdi. Bu isə onsuz da fikirləri dolaşıq olan Xatirə müəlliməni daha da çıxılmaz vəziyyətdə qoyurdu. Xəyal müəllimə bu haqda heç nə deməsə də elçilik vaxtı xalasının problem yaradacağından qorxurdu. Tək təsəlli tapdığı məqam isə xalasının ciddi cəhdlərinə baxmayaraq anasının oğlanın ailəsini bir də özünün tanımaq istəməsi idi. Amma yenə də narahat idi. Tezliklə bazar gününün gəlməsini və xeyirlisi ilə bu məsələnin sonlanmasını istəyirdi.
Sevinc əsəbi halda evdə o tərəf-bu tərəfə gedir, nəsə axtarırdı. Bir xeyli öz atağının altını-üstünə çevirdikdən sonra oradan çıxıb qonaq otağına doğru gələ-gələ:
-Haradadır e, bu zilib? Bir dəfə də bu evdə axtardığımı tapım da mən!-deyə deyinirdi.
-Nə olub, a bala? Nə səsini başına atmısan?-mətbəxdən gələn Xavər xala onu belə görüb soruşdu.
-Gündəliyimi tapmıram!
-Məktəb qurtarmayıb? Gündəliyi neyləyirsən?
-Onu demirəm, o biri gündəliyi.-Sevinc əsəbindən ağlamsınırdı.
-Neyləyirsən o biri gündəliyi? Sənin dərsin yoxdur?
-Eee ana, nə qədər dərs olar? Mən gündəliyimi istəyirəm!-deyə-deyə Sevinc qonaq otağına keçdi.
-Sənin axır vaxtlar özündən xəbərin var? Hər xırda şeyə əsəbləşirsən, hər şeyi problem eləyirsən.-Xavər xala da onun arxasınca otağa keçdi.
-Heç nə.-deyə-deyə Sevinc divanın aralığını, kresloların arasını axtaran Sevinc otaqdan çıxmaq istəyirdi ki, anası onun qolundan tutaraq saxladı, divana doğru çəkərək:
-Gəl, otur bura,-dedi, görürəm ki, sən bu gedişlə